د انتقال:رمز انتقال، کلید انتقال، کد انتقال، AuthInfo Code، کد تأیید، کد EPP، کد تأیید EPP یا هر نام دیگری که ممکن است شرکت ثبت‌کننده‌ی شما از آن استفاده کند یک سازوکار امنیتی است که مانع از دزدی یا انتقال یک بدون اطلاع یا اجازه‌ی مالک آن می‌شود. وقتی مالک قصد داشته باشد دامنه‌ی خود را به ثبت‌کننده‌ی جدیدی انتقال دهد باید این کد را در اختیار داشته باشد.
وقتی یک ثبت‌کننده‌ی جدید دارید گرفتن به‌موقع این کد از آن‌ها اقدامی عاقلانه است؛ زیرا ثبت‌کننده‌ها و به‌ویژه نماینده‌های فروش آن‌ها به انتقال دامنه‌های شما به یک شرکت جدید علاقه‌ای ندارند و ممکن است هرگاه مدت ثبت دامنه‌ی شما رو به پایان باشد یا احساس کنند امکان دارد دامنه‌ی شما را از دست بدهند در تحویل این کد به شما بی‌میلی نشان دهند و دست‌دست کنند یا نام کد را عوض کنند یا در FAQ درباره‌ی چگونگی به دست آوردن آن اطلاعاتی قرار ندهند. بنابراین این کد را همان اول از آن‌ها دریافت کنید. اگرچه ممکن است ثبت‌کننده‌ها کدها را به شکل دوره‌ای تغییر دهند گرفتن این کد به عنوان یک نقطه‌ی شروع ضرری نخواهد داشت.
ارایه‌ی این کد از طرف مالک به ثبت‌کننده‌ی جدید به معنی تأیید انتقال نیست و فقط اجازه‌ی شروع انتقال را می‌دهد. تأیید انتقال از طریق ارسال یک ایمیل به آدرس ایمیل ثبت‌شده در مشخصات تماس دامنه انجام می‌شود. هم‌چنین هر ثبت‌کننده‌ای ممکن است روش انتقال دامنه‌ی خاص خود را داشته باشد. برخی از دامنه‌های کشوری از جمله دامنه‌های UK، EU، و ES نیز از کد انتقال استفاده نمی‌کنند یا سازوکارهای دیگری برای انتقال دامنه دارند.

منبع : سایت طاها دومین

هر کاربر اینترنت حتماً از سرویس‌های نام دامنه یا دامین نیم سرور یا DNS استفاده کرده است، اگرچه بسیاری چیزی در مورد آن نمی دانند. Domain Name Service یا DNS یکی از پروتکل‌های مورد استفاده در مجموعه استانداردهایی است که برای تبادل داده بین رایانه ها در فضای اینترنت و بسیاری از شبکه های خصوصی استفاده می‌شود و عموماً به عنوان پروتکل‌های TCP/IP شناخته می‌شوند.

به زبان ساده کار DNS تبدیل نام دامنه های آشنا -مثل google.com یا websamin.com!- به آدرس‌های IP است که رایانه ها برای تشخیص هم روی شبکه استفاده می‌کنند. رایانه ها و دیگر ابزارهای متصل به شبکه اینترنت از یک آدرس IP برای مسیردهی درخواست شما به وب‌سایتی که می‌خواهید به آن دست‌رس پیدا کنید استفاده می‌کنند. این کار مثل گرفتن شماره تلفن کسی است که می‌خواهید با او تماس بگیرید. اگر سرویس DNS وجود نداشت شما مجبور بودید یک دفترچه تماس داشته باشید که در آن برای هر دامنه ای که ممکن است بخواهید بازدید کنید یک آدرس IP در آن یادداشت کنید. در عوض شما به یک سرور نام دامنه متصل می‌شوید که این دفترچه تلفن از قبل در آن به شکل یک پایگاه داده عظیم نگه داری می‌شود و هر نام دامنه ای را به IPهایش منتسب می‌کند.

وقتی که به یک وب‌سایت متصل می‌شوید یا ایمیل می فرستید رایانه شما از یک سرور DNS برای پیدا کردن دامنه ای که می‌خواهید استفاده می‌کند. به این کار Name Resolution گفته می‌شود. اگر نام دامنه را درست وارد کرده باشید سرور DNS آدرس IP مربوط به آن دامنه را پیدا می‌کند و به رایانه شما بر می‌گرداند. شما می‌توانید مستقیم آدرس IP دامنه مورد نظرتان را وارد کنید و احتیاجی به DNS نداشته باشید اما این کار چند مشکل دارد: حفظ کردن یک مجموعه اعداد آسان نیست؛ ممکن است IP یک وب‌سایت تغییر کند؛ و برخی وب‌سایت‌ها بیش از یک آدرس IP دارند.

اما رایانه شما از کجا می‌فهمد باید از چه سرور DNSی استفاده کند؟ معمولاً وقتی شما به شبکه وصل می‌شوید مودم یا روتری که به رایانه شما یک آدرس IP اختصاص می‌دهد مجموعه ای از اطلاعات مهم پیکره بندی شبکه نیز به رایانه تان می‌فرستد. یکی از این اطلاعات یک یا چند سرور DNS است که رایانه تان باید برای ترجمه نام دامنه ها به آدزس‌های IP استفاده کند.

منبع : سایت طاها دومین

IPها

گفتیم که کار سرور نام دامنه یا سرور DNS تبدیل یک نام دامنه به یک آدرس IP است. به نظر که کار راحتی می‌رسد٬ حتا با این‌که:

  • میلیاردها آدرس IP در حال استفاده اند و بیش‌تر رایانه ها ترجیح می‌دهند از اسم‌هایی استفاده کنند که برای آدمی‌زاد قابل حفظ کردن باشد. در نتیجه احتیاج به ترجمه به IP دارند.
  • در هر لحظه سرورهای DNS در حال پردازش میلیاردها درخواست روی اینترنتند.
  • میلیون‌ها نفر هر روز نام‌های دامنه جدید ایجاد می‌کنند یا نام دامنه ها و IPهایشان را تغییر می‌دهند.

برای انجام این همه کار ساده سرورهای DNS به کارآمدی شبکه و پروتکل‌های اینترنت وابسته اند. بخشی از کارآمدی سیستم IP به خاطر این است که هر ماشین روی شبکه یک IP منحصر به فرد دارد. این مطلب در هر دو استاندارد IPv4 و IPv6 صادق است. از آن‌جا که استاندارد ورژن ۶ هنوز کارآیی زیادی نیافته است فقط در مورد IP ورژن ۴ صحبت خواهیم کرد. این استانداردها و اختصاص جهانی IP را IANA مدیریت می‌کند.

یک آدرس IP در استاندارد ورژن ۴ شامل چهار عدد است که با نقطه از هم جدا شده اند. هر کدام از این عددها می‌توانند از ۰ تا ۲۵۵ تغییر کنند. بنابراین تعداد IPها نیز محدود است.

رایانه شما آدرس IP خود را از یک سرور «پروتکل پیکره بندی پویای میزبان» یا DHCP روی شبکه می‌گیرد. کار این پروتکل این است که مطمئن شود رایانه شما آدرس IP و دیگر اطلاعات پیکره بندی شبکه را که برای آنلاین بودن شما لازم است در اختیار داشته باشد. اما همان طور که از اسمش بر می‌ آید این آدرس IP پویا یا دینامیک (Dynamic) است و احتمالاً هر بار که شما رایانه تان را خاموش می‌کنید تغییر می‌کند. به هر حال شما متوجه تغییر خاصی نخواهید شد.

اما سرورهای وب و رایانه های دیگری که نیاز به یک اتصال ثابت به اینترنت دارند از یک آدرس IPی ایستا یا استاتیک (Static) استفاده می‌کنند؛ یعنی به واسط شبکه این سیستم‌ها یک آدرس ثابت اختصاص پیدا می‌کند. برای این‌که از ثابت بودن این آدرس IP اطمینان حاصل شود این آدرس با آدرس MAC واسط شبکه اتصال داده می‌شود. هر واسط شبکه دارای یک آدرس MAC منحصر به خود است که تولیدکننده به آن اختصاص داده است.

نام دامنه ها

اگر محبور بودیم برای دست‌رس به هر وب‌سایتی آدرس IPی آن را به خاطر بیاوریم احتمالاً بسیاری قید اینترنت را می‌زدند. آدم‌ها معمولاً در به یاد آوردن اعداد خیلی ماهر نیستند. اما به یاد آوردن کلمه ها راحت‌تر است٬ و به همین دلیل نام دامنه ها به وجود آمده اند. در همین لحظه اگر کمی به ذهن خود فشار بیاورید احتمالاً تعداد زیادی نام دامنه را به خاطر خواهید آورد: نام موتورهای جست‌جو٬ سرویس ایمیل مورد استفاده تان٬ سایت‌های خبری٬ سایت‌های اجتماعی٬ سایت‌هایی که به کارتان مرتبطند٬ و…

نام دامنه ها شامل رشته های از کاراکترند که به وسیله نقطه هایی از هم جدا می‌شوند. آخرین این کلمه ها (سمت راستی‌ ترین رشته کاراکتری) نشان دهنده یک «دامنه سطح بالا» (Top Level Domain) یا TLD است. دامنه های سطح بالا را IANA در «دیتابیس ناحیه ریشه» (Root Zone Database) کنترل می‌کند. بعضی از معروف‌ترین دامنه های سطح بالا عبارتند از: ٬NET٬COM ٬ORG ٬INFO ٬IR و…

در یک نام دامنه هر رشته کاراکتری و نقطه ای که قبل از دامنه سطح بالا اضافه شود یک سطح به نام دامنه شما اضافه می‌کند. هر سطح به معنی یک سرور یا گروه سرور است که مدیریت آن سطح را بر عهده دارند. گاهی در دامنه سطح بالا ممکن است یک سطح اضافی نیز تعریف شود مانند AC.IR یا CO.UK

مثلاً در نام www.websamin.com دامنه سطح بالا COM است و نام دامنه websamin یک دامنه سطح دوم از دامنه سطح بالای COM است. بعضی وب‌سایت‌ها ممکن است زیردامنه هایی نیز تعریف کنند مثلاً می‌توان زیردامنه ای به صورت blog.websamin.com داشت.

سمت چپ‌ترین عبارت مثل www یا mail یا ftp را به عنوان نام هاست (میزبان) می‌شناسند و معرف یک ماشین خاص در دامنه با یک آدرس IPی جداست که برای یک وظیفه معین (مثلاً دست‌رس وب یا ایمیل) اختصاص یافته است. هر نام دامنه ممکن است چندین نام هاست منحصر به خود داشته باشد.

در نتیجه یک دامنه از سه بخش اصلی تشکیل شده است:

۱-دامنه سطح بالا

۲-نام دامنه 

۳- نام هاست

از آن‌جا که همه نام دامنه ها باید منحصر به فرد باشند باید به طریقی لیست دامنه های موجود را کنترل کرد تا هیچ دامنه ای تکراری نباشد. این کار را ثبت کننده ها یا رجیسترارها (Registrar) انجام می‌دهند. یک ثبت کننده مسؤولیت اختصاص نام دامنه های موجود تحت یک یا چند دامنه سطح بالا را بر عهده دارد و این کار را به هماهنگی ICANN (نهاد بین المللی مسؤول اختصاص نام‌ها و شماره ها در اینترنت) انجام می‌دهد. مثلاً مسؤول ثبت دامنه های IR ایرنیک وابسته به پژوهشگاه دانش‌های بنیادی است. هر دامنه ثبت شده بخشی از یک دیتابیس مرکزی ثبت دامنه به نام دیتابیس Whois خواهد بود.

در بخش بعد خواهیم دیدی که در فرآیند ثبت یک دامنه باید یک یا چند سرور نام دامنه (DNS) نیز معین کرد که مسؤولیت تبدیل نام‌های هاست و زیردامنه ها را در داخل آن دامنه بر عهده خواهند داشت. این کار معمولاً از طریق یک شرکت ارایه خدمات میزبانی که سرورهای DNS خود را دارد انجام می‌شود.

منبع : سایت طاها دومین

هر دامنه یک یا چند سرور نام دامنه دارد که درخواست‌هایش را رفع و رجوع می‌کنند و یک فرد یا گروه یا یک نرم افزار مسؤولیت مدیریت رکوردهای پایگاه داده این سرور DNS را بر عهده دارد. هیچ پایگاه داده ای نمی‌توانید در دنیا پیدا کنید که به اندازه سرورهای DNS درخواست دریافت کند. به علاوه پاسخ‌گویی به این درخواست‌ها باید هم‌زمان با به روز رسانی اطلاعات پایگاه داده بر اساس تغییرات دامنه ها یا ثبت دامنه های جدید انجام گیرد. یکی از جنبه های قابل توجه کار DNS همین توزیع شدگی آن است. سیستم DNS از میلیون‌ها دستگاه پراکنده در سراسر جهان تشکیل شده که توسط افراد متفاوت اداره می‌شوند و چنان هماهنگ رفتار می‌کند که گویی یک پایگاه داده واحد و یک‌پارچه است.

چون کار DNS بسیار ضروری است بسیاری از مردم فکر می‌کنند مدیریت آن کار خیلی مشکلی است و ترجیح می‌دهند آن را به متخصصان فناوری اطلاعات واگذار کنند. اما با یادگیری اساس کار DNS و چگونگی توزیع شدن سرورهای DNS روی اینترنت می‌توانید DNS خود را مدیریت کنید. اولین چیزی که باید یاد بگیرید هدف از ایجاد یک سرور DNS در شبکه است. کار اصلی یک سرور DNS این است که:

  • یک پایگاه داده کوچک از نام دامنه ها و آدرس‌های IP که اغلب روی شبکه اش استفاده می‌شوند نگه‌داری کند و بتواند تبدیل نام دامنه به IP برای دامنه های دیگر را به سرورهای DNS دیگر روی اینترنت محول کند.
  • بتواند جفت‌های آدرس IP و نام هاست‌ها و زیردامنه های تحت مسؤولیتش را تطبیق بدهد.

سرورهای DNS که کار نخست را انجام می‌دهند معمولاً به وسیله ISPها مدیریت می‌شوند. سرور DNS شرکت ISPیی که از خدماتش استفاده می‌کنید بخشی از پیکره بندی شبکه است که از طریق DHCP به محض آنلاین شدن دریافت می‌کنید. این سرورها در سمت دیتاسنترهای ISPی شما قرار دارند و به شکل زیر عمل می‌کنند:

  • اگر نام دامنه و آدرس IP درخواستی شما را در پایگاه داده خود داشته باشد کار تبدیل را خودش انجام می‌دهد.
  • در غیر این صورت با یک سرور DNS دیگر روی اینترنت تماس می‌گیرد. ممکن است مجبور شود این کار را چند بار تکرار کند.
  • اگر مجبور به برقراری تماس با یک سرور DNS دیگر شود نتایج این مراجعه را برای مدت محدودی کش می‌کند تا بتواند به درخواست‌های بعدی برای همان دامنه سریع پاسخ دهد.
  • اگر پس از میزان معینی جست‌جو نتواند به نتیجه ای برسد یک پیغام خطای بیانگر غیرمعتبر بودن یا وجود نداشتن دامنه درخواستی شما برایتان ارسال می‌کند.

دسته دوم از سرورهای DNS که در بالا به آن اشاره شد مربوط به وب٬ ایمیل٬ و دیگر سرویس‌های میزبانی اینترنت است. برخی از عشق اینترنت‌ها ممکن است ترجیح دهند سرورهای DNSشان را خودشان بر پا و اداره کنند٬ اما سرویس‌های هاستینگ مدیریت DNS را برای کاربرانی که اطلاعات تکنیکی کم‌تری دارند آسان کرده اند.

به سرور DNSی که یک دامنه خاص را مدیریت می‌کند SOA یا start of authority آن دامنه می‌گویند. با گذشت زمان نتایج جست‌جوی هاست‌ها در SOA در میان سرورهای DNS دیگر منتشر می‌گردد و در نهایت در سراسر اینترنت شناخته می‌شود.

این انتشار به علت کش شدن نتایج جست‌جو برای مدت زمان معین در هر سرور DNS (که به آن TTL یا مدت عمر آن کش می‌گویند و می‌تواند از چند دقیقه تا چند روز باشد) رخ می‌دهد. کسی که مسؤولیت یک DNS را دارد می‌تواند TTL آن را تنظیم کند و مقدار TTL در هر سرور می‌تواند متفاوت باشد. در صورتی که نام یک دامنه در کش یک سرور DNS باشد سرور بدون نیاز به جست‌جوی بیش‌تر آدرس IP را در پاسخ درخواست بر می‌گرداند.

شبکه سرورهای DNS شامل سرورهای نام ریشه (Root Name Servers) نیز می‌شود که در بالاترین سطح سلسله مراتب دامنه برای یک دامنه سطح بالا قرار می‌گیرد. برای هر دامنه سطح بالا صدها سرور نام ریشه قابل انتخاب وجود دارد. اگرچه لزومی ندارد جست‌جوی DNS از سرور نام ریشه آغاز شود٬ سرورها می‌توانند به عنوان آخرین چاره برای کمک در ردیابی SOAی یک دامنه با سرورهای نام ریشه تماس بگیرند.

منبع : سایت طاها دومین

زون رکوردها (Zone Records)

برای ثبت یک دامنه تازه باید کارهای زیر را انجام دهید:

۱- باید از دیتابیس‌های whois چک کنید که نام دامنه مورد نظرتان قبلاً ثبت نشده باشد. سایت‌های متعددی برای این کار وجود دارد. عموماً شرکت‌های ثبت دامنه این مورد را برای شما چک می‌کنند.

۲- از طریق یک رجیسترار (شرکت ثبت کننده) نام دمانه مورد نظرتان را ثبت کنید. ممکن است این شرکت‌ها برای برخی نام دامنه های سطح بالا یا در ازای استفاده از خدمات هاستینگ آن‌ها به شما در ثبت دامنه تخفیفاتی هم بدهند.

۳- اگر از خدمات هاستینگ شرکت دیگری غیر از ثبت کننده دامنه استفاده می‌کنید باید در تنظیمات ثبت دامنه خود نام دامنه تان را به هاست یا IP شرکت هاستینگ ارجاع دهید.

در این مورد معمولاً شما از سرورهای DNS شرکت هاستینگ استفاده می‌کنید؛ یعنی دامنه شما بخشی از تنظیمات DNS آن شرکت خواهد بود. در عوض شما می‌توانید سرور شخصی خود را تهیه کنید که می‌تواند یک سرور اختصاصی یا مجازی باشد. در این حالت می‌توانید سرور DNS خودتان را ایجاد کنید. هر کدام از این گزینه ها را که استفاده کنید سرور DNSی که استفاده می‌کنید SOA دامنه شما خواهد بود.

در هر صورت شما می‌توانید تنظیمات DNS دامنه خود را اصلاح کنید و زیردامنه هایی به آن اضافه کنید٬ ایمیل‌تان را ری‌دایرکت کنید یا سرویس‌های دیگرتان را کنترل کنید. این اطلاعات در یک زون فایل (Zone File) روی سرور DNS شما نگه داشته می‌شوند. هر دامنه و زیردامنه یک زون فایل دارد. کار زون فایل‌ها ایجاد پیوند میان هر دامنه و زیردامنه با آدرس‌های IP مربوط به آن‌ها است. اگر از سرور شخصی استفاده می‌کنید احتمالاً مجبور خواهید بود زون فایل‌تان را دستی اصلاح کنید. بیش‌تر شرکت‌های هاستینگ و ثبت دامنه برای این کار یک واسط تحت وب در اختیار شما می‌گذارند. هر کدام از پیکره بندی‌های DNS موجود در این فایل را یک رکورد می‌نامند و ضروری‌ترین رکوردهایی که در یک سرور DNS برای یک دامنه تنظیم می‌شود عبارتند از:

  • هاست (A): کار نگاشت آدرس IP به نام هاست را انجام می‌دهد. این ضروری‌ترین زون رکورد در اینترنت است.

    نام قانونی (واقعی یا Canonical Name) با رکورد CNAME: نام مستعار (آلیاس) یک دامنه یا زیردامنه است. کسی که تلاش کند به این آلیاس دست‌رس پیدا کند به طور خودکار به سروری هدایت خواهد شد که در رکورد A تعیین شده است. با این کار می‌توانید برای یک هاست بیش از یک نام داشته باشید. وقتی آدرس IPی خود را در رکورد A تغییر دهید رکوردهای CNAME آن دامنه به طور خودکار به IP جدید اشاره خواهند کرد.

    تبادل‌گر ایمیل (رکورد MX): نگاشت ترافیک ایمیل به یک سرور ایمیل را انجام می‌دهد. این رکورد می‌تواند یک هاست دیگر یا یک آدرس IP باشد. این رکورد باعث می‌شود ایمیل‌های شما به درستی تبادل شوند.

    نیم سرور (NS): شامل اطلاعات نیم سرور آن زون است. تنظیم این رکورد به سرورهای DNS دیگر که اطلاعات حاصل از جست‌جوی نام دامنه در سرورهای DNS  را کش می‌کنند نشان می‌دهد که سرور شما نقش SOA را برای این دامنه ایفا می‌کند.

    Start of Authority با رکورد SOA: در آغاز هر زون فایل وجود دارد و شامل نیم سرور اصلی برای آن دامنه٬ اطلاعات کشینگ٬ و نشانی ایمیل ادمین آن زون است. اگر سرور DNS شما متعلق به شرکت هاستینگ است نیازی به تعیین این رکورد ندارید.

عموماً کاربران بیش‌تر با رکوردهای MX و CNAME سروکار دارند. با استفاده از رکوردهای MX می‌توانید سرویس‌های ایمیل‌تان را به جایی غیز از شرکت هاستینگ‌تان ارجاع دهید. با استفاده از رکوردهای CNAME می‌توانید نام هاست‌های دامنه تان را به نقاط دیگر ارجاع دهید. مثلاً می‌توانید google.example.com را به google.com ری‌دایرکت کنید یا یک سرور گیم با آدرس IP مخصوص خودش داشته باشید و آن را به زیردامنه ای مانند gameserver.example.com ارجاع دهید.

منبع : سایت طاها دومین

احتمالاً تا کنون نام ICANN به گوش‌تان خورده است. این مؤسسه مسؤولیت هماهنگی سیستم شناسه های اینترنتی به‌خصوص آدرس‌های پروتکل IP (پروتکل اینترنت) و تخصیص بلوک‌های آدرس به ثبت‌کننده‌های محلی اینترنت در سراسر جهان و مدیریت فضای نام‌های دامنه‌ی سطح بالای اینترنت را بر عهده دارد. ICANN به عنوان یک مؤسسه‌ی غیرانتفاعی خصوصی در سال ۱۹۹۸ با هدف مدیریت برخی از امور مربوط به اینترنت که تا پیش از این تاریخ مستقیماً از طرف دولت آمریکا و توسط سازمان‌های دیگری نظیر IANA انجام می‌شد تأسیس شده و دفتر مرکزی آن در شهر لوس‌آنجلس در ایالت کالیفرنیای آمریکا قرار دارد.

چنان که گفتیم ICANN مسؤول هماهنگی برای یکتا بودن سیستم شناسه‌های اینترنتی و تضمین عمل‌کرد باثبات و امن آن است. ICANN وظیفه‌ی هماهنگی فضای آدرس پروتکل اینترنت (IPv4 و IPv6) و تخصیص بلوک‌های آدرس به ثبت‌کننده‌های منطقه‌ای اینترنت از جهت ثبت شناسه‌های IP و مدیریت فضای نام‌های دامنه‌ی سطح بالا (روت زون DNS) و کارکرد نیم‌سرورهای ریشه (Root Nameservers) را بر عهده دارد. عمده‌ی این کار شامل توسعه‌ی سیاست‌های DNS برای بین‌المللی‌سازی سیستم DNS و معرفی دامنه‌های عمومی سطح بالای (gTLD) جدید در صورت احساس ضرورت است.

اصول کلی خط‌مشی ICANN چنان‌که خود این نهاد توصیف می‌کند عبارت است از کمک به حفظ کارکرد باثبات اینترنت، گسترش رقابت، نمایندگی جامعه‌ی جهانی اینترنت، و توسعه‌ی سیاست‌های متناسب با استفاده از سازوکارهای تصمیم‌گیری پایین به بالا و مبتنی بر اجماع جهانی.

تاریخچه

پیش از تأسیس ICANN دولت ایالات متحده کنترل سیستم نام دامنه‌های اینترنتی را در دست داشت. فرمان اولیه‌ی تأسیس ICANN توسط دولت آمریکا در دوره‌ی ریاست جمهوری کلینتون و بوش پسر صادر شد. در ژانویه‌ی ۱۹۹۸ «اداره‌ی ملی اطلاعات و مخابرات» آمریکا (NTIA)، که بخشی از وزارت بازرگانی این کشور است، پیش‌نهاد بهبود مدیریت فنی نام‌ها و آدرس‌های اینترنتی را برای دریافت نظرات منتشر کرد.

این پیش‌نهاد دربرگیرنده‌ی اقداماتی بود برای خصوصی‌سازی اداره‌ی نام‌ها و آدرس‌های اینترنتی به نحوی که امکان توسعه‌ی رقابت و تسهیل مشارکت جهانی را فراهم سازد. از جمله در این متن پیش‌نهاد شده بود برای امور مربوط به مدیریت DNS اقدام به ایجاد یک شرکت خصوصی غیرانتفاعی شود. این پیش‌نهاد منجر به تشکیل ICANN گردید. طی موافقت‌نامه‌ای با وزارت بازرگانی آمریکا وظیفه‌ی IANA ( مرجع تخصیص شماره‌های اینترنت) به عهده‌ی ICANN گذاشته شد.

جان پاستل

ICANN در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۸ در ایالت کالیفرنیا تأسیس گردید. دلیل انتخاب این ایالت حضور «جان پاستل» (Jon Postel)، بنیان‌گذار و اولین مدیر ارشد فناوری این شرکت بود. پیش از تأسیس ICANN وی به عنوان مدیر IANA مسؤولیت تخصیص آدرس‌های IP، مدیریت روت زون DNS و دیگر شماره‌ها و نمادهای مربوط به اینترنت را تحت قرارداد با وزارت دفاع آمریکا از دفتری در «مؤسسه‌ی علوم اطلاعات» (ISI) «دانشگاه کالیفرنیای جنوبی» (USC) را انجام می‌داد. پس از درگذشت پاستل فعالیت ICANN هم‌چنان از همان دفتر کار وی در USC انجام می‌شود.

بر اساس مقررات داخلی اولیه‌ مسؤولیت اصلی سیاست‌گذاری‌های ICANN باید به سه سازمان پشتیبان واگذار می‌شد:

سازمان پشتیبانی آدرس،

سازمان پشتیبانی نام دامنه،

سازمان پشتیبانی پروتکل؛

هر یک از این سازمان‌ها موظف می‌بود سیاست‌ها و روال‌های اصلی مدیریت شناسه‌های اینترنت در حوزه‌ی مرتبط با خود را توسعه دهد و به عنوان توصیه ارایه نماید. چنان‌که انتظار می‌رفت مراجع منطقه‌ای ثبت اینترنت و IETF (گروه کار مهندسی اینترنت یا IETF وظیفه‌ی ایجاد و ترویج استانداردهای اینترنت را بر عهده دارد) به ترتیب مسؤولیت‌های پشتیبانی از آدرس‌ها و پشتیبانی از پروتکل را پذیرفتند. ICANN در فراخوانی از طرف‌های علاقه‌مند خواست ساختارهای پیش‌نهادی خود برای سازمان پشتیبان نام دامنه‌ها را ارایه دهند و در مارس ۱۹۹۹ هیأت مدیره‌ی ICANN بر اساس پیش‌نهادهای دریافتی یک ساختار جای‌گزین برای این سازمان ارایه کرد که گروه‌های صاحب رأی در این ساختار و حوزه‌های کاری آن را مشخص می‌کرد.

تلاش‌ها برای استقلال کامل ICANN از دولت آمریکا در پی رخ‌دادهای ۱۱ سپتامبر بارها به تأخیر افتاد. در شرایط جدید از دید دولت آمریکا امنیت فضای سایبر اهمیت فوق‌العاده‌ای داشت و ICANN واجد آمادگی کامل برای بر عهده گرفتن دایمی این مسؤولیت را نبود. در سال ۲۰۰۶ ICANN قرارداد خود با دولت آمریکا را برای ایفای وظایف IANA به مدت حداکثر ۵ سال دیگر تمدید کرد و در همین سال در نهایت یاداشت تفاهم جدیدی با وزارت بازرگانی آمریکا امضا نمود که وضعیت رابطه‌ی آن با دولت آمریکا را روشن می‌ساخت. بر اساس این تفاهم نامه وزارت بازرگانی ایالات متحده حق نظارت یک‌جانبه و نهایی بر برخی از فعالیت‌های ICANN را داشت. هم‌چنین ICANN موظف بود توصیه‌هایی را که از کمیته‌ی مشورتی دولتی (GAC) دریافت می‌نمود به بحث بگذارد و در صورت نپذیرفتن آن مجبور به توضیح دلایل خود خواهد بود. در نتیجه دولت عملاً حق وتوی سیاسی تصمیمات ICANN را که بر سیاست‌های عمومی مؤثر باشد به دست آورد. در سال ۲۰۰۸ وزارت بازرگانی آمریکا طی نامه‌ای مجدداً تأکید نمود که هیچ تصمیمی برای منتقل کردن مدیریت فایل روت زون DNS به ICANN ندارد. هم‌چنین در این نامه به‌صراحت اعلام شده بود که IANA و VeriSign هر کدام نقش جداگانه‌ی خود را دارند. (VeriSign شرکت آمریکایی مرجع ثبت نهایی دامنه‌های .com و .net و کنترل‌کننده‌ی ۲ روت‌سرور از کل ۱۳ روت‌سرور DNS جهان است. این شرکت هم‌چنین مسؤول ایجاد فایل روت زون -Root Zone File- و تغییر آن بر اساس دستور ICANN و پس از تصویب وزارت بازرگانی ایالات متحده است. به عبارت دیگر این شرکت یکی از مهم‌ترین نقش‌ها را در کنترل زیرساخت جهانی DNS دارد.)

منبع : سایت طاها دومین

ساختار ICANN

در حال جاضر ICANN به صورت یک بنگاه غیرانتفاعی برای منافع عامه و خیریه فعالیت می‌کند. هیأت مدیره‌ی ICANN شانزده عضو دارد که ۸ عضو آن را کمیته نام‌زدگزینی بر اساس گروه‌های صاحب رأی ICANN انتخاب می‌کند؛ ۶ عضو دیگر نماینده سازمان‌های پشتیبانند؛ یک عضو نماینده‌ کل گروه‌هاست و عضو آخر مدیرعامل/رییس است که توسط هیأت مدیره انتخاب می‌شود.

سازمان‌های پشتیبان فعلی عبارتند از:

  • سازمان پشتیبان نام‌های عمومی که مسؤولیت سیاست‌گذاری در حوزه دامنه‌های سطح بالای عمومی (gTLD) را دارد.
  • سازمان پشتیبان نام‌های کد کشوری که مسؤولیت سیاست‌گذاری در حوزه دامنه‌های سطح بالای کشوری (ccTLD) را دارد.
  • سازمان پشتیبان آدرس که در حوزه آدرس‌های IP سیاست‌گذاری می‌کند.

ICANN از نظرات کمیته‌های مشورتی نیز در زمینه علایق و نیازهای گروه‌های ذی‌نفع استفاده می‌کند. این کمیته‌ها مستقیماً در سازمان‌های پشتیبان مشارکت ندارند. این کمیته‌ها عبارتند از:

  • کمیته مشورتی حکومتی: که از نمایندگان بسیاری از کشورها از سراسر جهان تشکیل می‌شود.
  • کمیته مشورتی عمومی: که از نمایندگان سازمان‌های تشکیل شده از کاربران اینترنت از سراسر جهان تشکیل می‌شود.
  • کمیته مشورتی سرور روت: که در زمینه عمل‌کرد سیستم سرور روت DNS به ICANN مشورت می‌دهد.
  • کمیته مشورتی امنیت و ثبات: که متشکل است از متخصصان اینترنت که به مسایل امنیتی مربوط به ICANN می‌پردازد.
  • گروه روابط فنی: که شامل نمایندگان دیگر سازمان‌های فنی بین‌المللی‌یی می‌شود که دست‌کم بخشی از حوزه کاران بر اینترنت متمرکز باشد.

دموکراسی در ICANN

بر اساس تفاهم‌نامه‌ی امضا شده که روابط ICANN با دولت ایالات متحده را مشخص می‌کند ICANN باید به صورت پایین به بالا و بر اساس اجماع عمومی و به روشی دموکراتیک فعالیت‌های خود را به انجام برساند. با این حال تلاش‌های ICANN برای ایجاد یک ساختار سازمانی که بتواند نظرات جامعه جهانی اینترنت را گرد‌آوری نماید چندان موفق نبوده است. در نتیجه انتخاب مستقیم اعضای هیأت مدیره توسط جامعه جهانی اینترنت به زودی کنار گذاشته شد.

نشست‌های عمومی ICANN به شکل دوره‌ای با هدف تشویق مشارکت جهانی در فرآیندها در قاره‌های مختلف برگزار می‌شود. تصمیمات هیأت مدیره، گزارش‌های مقدماتی، خلاصه مذاکرات نشست‌ها در وب‌سایت ICANN گاه حتا بلافاصله منتشر می‌شوند. با این حال در مواردی گروه‌های ذی‌نفعی مانند گروه کاربران غیرتجاری و کمیته مشورتی عمومی انتقاداتی مطرح می‌کنند مبنی بر این‌که تصمیمات به اندازه کافی در معرض دید عموم نیست.

در سال‌های آغازین هزاره جدید نشانه‌هایی مبنی بر تمایل سازمان ملل برای کنترل ICANN دیده می‌شد که با واکنش منفی دولت آمریکا مواجه گردید و نگرانی‌هایی از احتمال دوپاره شدن فضای اینترنت پدید آورد. گردهم‌آیی جهانی جامعه اطلاعاتی در سال ۲۰۰۵ در تونس تصمیم گرفت در فعالیت‌های روزمره ICANN مداخله نکند، با این حال مقرر شد انجمن بین‌الملی نظارت بر اینترنت با نقش مشورتی تشکیل گردد. در حال حاضر کمیته مشورتی حکومتی ICANN کار ارایه مشاوره در حوزه سیاست‌گذاری‌های عمومی ICANN به نمایندگی از بسیاری از کشورهای جهان را بر عهده دارد.

برخی عقیده دارند ICANN هیچ مسؤولیتی برای اعمال سیاست‌های خود مثلاً در زمینه ارایه دامنه‌های سطح بالای جدید ندارد یا نمی‌تواند مانع از رقابت گروه‌های علاقه‌مندی که حاضر به پرداخت هزینه ۱۸۵٬۰۰۰  دلاری ICANN برای ارایه درخواست دامنه‌های سطح بالای جدید نیستند شود و تنها باید نقش مراقبت فنی را ایفا کند. منتقدان بر این نظرند که ICANN نباید مجاز به تحمیل مقررات خود بر علاقه‌مندان بازار باشد و در رسیدگی به درخواست‌های ایجاد دامنه‌های سطح بالای جدیدی باید به اولین درخواست دهنده اجازه کار داد؛ به عبارتی باید تصمیم‌گیری درباره موفقیت هر دامنه‌ای به بازار سپرده شود.

فعالیت‌ها

یکی از مواردی که بر عهده ICANN گذاشته شده بود تصمیم‌گیری درباره مالکیت دامنه‌های سطح بالای عمومی بود. اقدامات ICANN در این مورد در هم‌آهنگی نزدیک به سازمان جهانی مالکیت فکری صورت گرفت و حاصل آن «سیاست واحد رفع اختلاف» بود. هدف اصلی این سیاست ایجاد سازوکاری برای تصمیم‌گیری سریع، کم‌هزینه، و مستدل برای رفع تعارض‌ها بودن نیاز به مراجعه به سیستم قضایی است. بر اساس تصمیم ICANN ثبت کننده یک دامنه باید الزامات این سیاست را بپذیرد، در غیر این صورت نمی‌تواند مالک آن دامنه باشد.

منبع : سایت طاها دومین

رخدادهای مهم

در مارس ۲۰۰۲ «کارل آورباک» (Karl Auerbach) وکیل دعاوی، مهندس پروتکل‌های اینترنت و نماینده منتخب عمومی آمریکای شمالی در هیأت مدیره ICANN پس از آن‌که ICANN به او اجازه‌ی دست‌رس کامل به سوابق مالی خود را نداد و تنها به او اجازه دست‌رس با محدودیت‌های شدید داد شکایتی علیه این شرکت در دادگاه عالی ایالت کالیفرنیا طرح کرد و تقاضای دست‌رس بدون محدودیت به تمام سوابق حساب‌های ICANN را نمود. دادگاه بر حق وی به عنوان یکی از اعضای هیأت مدیره برای دست‌رس به تمام اسناد داخلی تأکید کرد.

در پاییز سال ۲۰۰۳ ICANN نقشی مهم در منازعه پیش‌آمده بر سر سرویس DNS «سایت‌یاب» (Site Finder) شرکت VeriSign داشت. این سرویس به ازای تایپ هر نام دامنه .com و .net ثبت‌نشده در مرورگرها کاربران را به درگاه وب شرکت VeriSign که مرجع ثبت این دامنه‌هاست هدایت می‌کرد. این پرتال حاوی اطلاعاتی درباره محصولات و لینک‌هایی به وب‌سایت‌های شرکای شرکت بود. به این ترتیب VeriSign از دامنه‌های ثبت‌نشده سوءاستفاده‌ی تبلیغاتی می‌کرد و ترافیک وب زیادی را به این سایت جذب می‌کرد و در عمل به این معنی بود که VeriSign مالک همه دامنه‌های .com و .net  ثبت‌نشده است. VeriSign این تغییر را به عنوان تلاشی برای بهبود تجربه مرور وب برای کاربران تازه‌کار معرفی می‌کرد. ICANN در نامه‌ای به VeriSign برای توقف این سوءاستفاده از سیستم DNS اولتیماتوم داد. VeriSign داوطلبانه این سرویس را متوقف کرد و در عوض شکایتی علیه ICANN مطرح کرد و مدعی شد ICANN از حدود مسؤولیت خود تجاوز کرده است. اگرچه ادعای انحصار این شرکت علیه ICANN رد شد ادعای گسترده‌تر این شرکت مبنی بر تجاوز ICANN از حقوق قراردادی خود هم‌چنان معوق است. در عوض بر اساس توافقی مقرر شد در ازای اجازه دادن به VeriSign برای افزایش قیمت ثبت دامنه‌هایش تا ۷ درصد این شرکت از شکایتش صرف‌نظر کند.

در سال ۲۰۰۴ بودجه پیش‌نهادی ICANN نزدیک به ۱۰۰ درصد افزایش داشت. قرار بود این بودجه اضافه از طریق معرفی دامنه‌های سطح بالای جدید، شارژ پرداختی ثبت‌کننده‌ها، و هزینه‌ای به ازای ثبت، تمدید، و انتقال برخی دامنه‌ها (۰٬۲ دلار برای تمام دامنه‌های کشوری و ۰٬۲۵ دلار برای همه دامنه‌های دیگر) تأمین شود. شورای ثبت‌کننده‌های دامنه‌های سطح بالای ملی اروپا (CENTR) که متشکل است از نمایندگان ثبت دامنه ۳۹ کشور این افزایش هزینه‌ها را نپذیرفت و ICANN را به بی‌ملاحظگی در هزینه‌ها متهم کرد. این شورا از ICANN به دلیل «اهداف سیاسی و عملی غیرواقع‌گرایانه» انتقاد کرد. با وجود این انتقادات به عنوان مثال برای ثبت هر دامنه .jobs و .travel 2 دلار نصیب ICANN می‌شود.

در سال ۲۰۰۵ پس از دو دور مذاکره دامنه‌های سطح بالای جدید eu، asia، travel، jobs، mobi، و cat معرفی شدند.

در سال ۲۰۰۷ ICANN تأییدیه RegisterFly یکی از مراجع ثبت دامنه را در میانه اتهامات قضایی از جمله کلاه‌برداری لغو کرد. در این میان ICANN به دلیل مدیریت نامناسب وضعیت و خسارات وارد شده به هزاران مشتری RegisterFly و بی‌توجهی و عدم‌مداخله با وجود ادعاهای متعدد مشتریان مبنی بر کلاه‌برداری این شرکت هدف انتقاد قرار گرفت.

در سال ۲۰۰۸ ICANN اطلاعیه‌ای علیه ۱۰ ثبت‌کننده‌ی دارای تأییده خود منتشر کرد و آن‌ها را به عنوان «بدترین متخلفان اسپم» معرفی کرد. این اقدام عمدتاً در واکنش به گزارش KnujOn انجام گرفت. KnujOn (برعکس No Junk، پروژه‌ای است که برای افزایش امنیت اینترنت به‌ویژه مبارزه با اسپم شکل گرفته است) این ثبت‌کننده‌ها را به عنوان ثبت‌کننده‌های اصلی دامنه‌هایی که تبلیغات وب‌سایت‌هایشان به صورت اسپم انجام می‌شود و نیز به دلیل عدم نظارت بر رعایت مقررات معرفی کرده بود. اگرچه در یادداشت ICANN از اصطلاح اسپم استفاده شده بود مسایل مربوط به اسپم و سوءاستفاده‌های ایمیلی به ICANN مرتبط نمی‌شود. کنترل محتوای وب‌سایت و نوع استفاده از آن بر عهده ICANN نیست. با این حال گزارش KnujOn با جزییات نشان می‌داد چگونه برخی ثبت‌کننده‌ها به تعهدات ذکرشده در قراردادهایشان و تأییدیه‌های دریافتی‌شان بی‌اعتنا بوده‌اند. هدف اصلی این گزارش نشان دادن این نکته بود که چگونه بی‌توجهی به مقررات، ترافیک تبلیغاتی غیرقانونی برای محصولات، و اسپم با هم مرتبطند. بر اساس این گزارش از ۹۰۰ ثبت‌کننده دارای تأییدیه ICANN تنها ۲۰ شرکت مسؤول ثبت ۹۰ درصد از این گونه دامنه‌های متخلف بوده‌اند.

در اوایل تابستان ۲۰۰۸ ICANN اعلام کرد در حال بررسی سیاست‌های جدید نام‌گذاری دامنه‌ها با هدف برداشتن گامی بزرگ به پیش برای معرفی دامنه‌های سطح بالای عمومی جدید است.

در سال ۲۰۱۰ ICANN اجازه وارسی کامل سیاست‌های خود در زمینه شفافیت، مسؤولیت‌ و مشارکت عمومی را به مرکز اینترنت و جامعه برکمن وابسته به دانشگاه هاروارد را داد.

در اوایل سال ۲۰۱۱ ICANN اعلام کرد که آخرین بسته از آدرس‌های IPv4 باقی‌مانده را بین ۵ مرجع منطقه‌ای ثبت آدرس‌های اینترنت که مدیریت آدرس‌های IP در منطقه‌های مختلف را بر عهده دارند توزیع نموده است. انتظار بر این بوده که در اوایل سال ۲۰۱۲ تمام این آدرس‌های IP واگذار شده باشد و آدرس دیگری برای توزیع نمانده باشد.

در یکی از مهم‌ترین تحولات در ماه ژوئن سال ۲۰۱۱ هیأت مدیره ICANN تصمیم گرفت بیش‌تر محدودیت‌ها بر نام دامنه‌های سطح بالای عمومی (gTLDها) را لغو کند. شرکت‌ها و سازمان‌ها قادر خواهند بود به دل‌خواه دامنه‌های اینترنتی سطح بالا انخاب کنند. هم‌چنین استفاده از کاراکترهای غیرلاتین در نام gTLDها آزاد گردید. از ژانویه ۲۰۱۲ ICANN درخواست‌های ثبت gTLDهای جدید را گردآوری گرده است. هزینه اولیه این درخواست ۱۸۵٫۰۰۰ دلار است و برای تمدید امتیاز این نام دامنه‌ها باید سالانه ۲۵٫۰۰۰ دلار پرداخت شود. ICANN انتظار دارد این مقررات فضای اینترنت را به کل دگرگون سازد و راه را برای خلاقیت‌ها و ابتکارات جدید باز کند و آزادی نوآوری را تأمین کند. اگرچه برخی عقیده دارند این آزادی چندان هم آزاد نیست و پرداخت هزینه ۱۸۵٫۰۰۰ دلاری چندان جایی برای آزادی همه باقی نمی‌گذارد. در ماه ژوئن ۲۰۱۲ ICANN اعلام کرد نزدیک به ۲۰۰۰ درخواست دامنه سطح بالای عمومی جدید دریافت کرده است. تنها گوگل درخواست ۱۰۱ نام دامنه سطح بالای جدید را ارایه داده است و ۱۸٬۶ میلیون دلار برای این درخواست‌ها پرداخته است! دامنه‌های جدید از سال ۲۰۱۳ قابل ارایه خواهند بود.

منبع : سایت طاها دومین

۹-شرمسار نشوید:

بعضی وقت‌ها شما دو سه کلمه را پشت سر هم می‌گذارید و یک نام دامنه ثبت می‌کنید، مواظب باشید که وقتی این کلمه‌ها سر هم نوشته می‌شوند کلمه‌های تازه –مخصوصاً کلمه‌های زشت- از آن‌ها در نیاید؛ مثال: Jeans Wearing، Pen Island، Therapist Finder، Experts Exchange،… خلاصه شرمنده نشوید. بعضی کلمه‌ها ممکن است در زبان‌ها و لهجه‌های مختلف معنی‌های متفاوتی بدهند.

۱۰-مشورت بگیرید:

هرچه هم که تلاش کنید تا نام دامنه‌ای مقبول و قشنگ انتخاب کنید دست آخر این دامنه‌ی شما را باید مردم استفاده کنند. مردم خیلی راحت در تایپ کردن اشتباه می‌کنند، یا نام دامنه‌ی شما یادشان می‌رود، یا به هر نتیجه‌ای که گوگل تحویل‌شان می‌دهد اعتماد می‌کنند. حتماً از چند نفر دیگر درباره‌ی نام دامنه‌ی انتخابی‌تان نظرخواهی کنید. ببینید واکنش افراد در برابر نام دامنه‌ای که می‌خواهید ثبت کنید چیست. ممکن است به خاطر سپردن نامی که از نظر شما کاملاً مناسب است برای بقیه‌ی مردم سخت باشد.

۱۱- نام دامنه شما باید با اسم سایت‌تان یکی باشد:

نام‌گذاری وب‌سایت از روی نام دامنه‌اش مهم است. دلیلش هم ساده است: مردم سایت‌تان را از روی اسمش یه خاطر می‌آورند. اگر نام سایت‌تان با URLتان یکی باشد همه می‌دانند چه‌طور آن را پیدا کنند. در غیر این صورت ممکن است سایت دیگری که نام دامنه‌اش با اسم سایت شما نزدیک است ترافیک شما را به دست بیاورد یا مشتری وفادار کم‌حواس شما باید هر دفعه اسم سایت‌تان را در گوگل جست‌جو کند تا نام دامنه‌تان را گوگل به یادش بیاورد. اسم سایت منحصربه‌فرد نیست؛ شاید رقیب‌تان هم سایتی بزند و همان عنوان سایت شما را انتخاب کند؛ گوگل از دل مشتری شما خبر ندارد و نمی‌داند که او دنبال سایت شماست یا رقیب‌تان.

۱۲- نام دامنه با نام شرکت‌تان هم یکی باشد:

اگر شما نماینده‌ی یا مالک یک شرکت شناخته‌شده‌اید و حالا می‌خواهید برای خودتان جاپایی هم در فضای آنلاین پیدا کنید تا جایی که ممکن است از نام شرکت‌تان به عنوان نام دامنه‌تان هم استفاده کنید. نام شرکت اولین چیزی است که مردم وقتی می‌خواهند شما را در اینترنت پیدا کنند امتحان می‌کنند.

منبع : سایت طاها دومین

معمولاً وبلاگ‌نویسان کارشان را با سرویس‌های وبلاگ‌نویسی رایگان شروع می کنند. این سرویس‌ها یک فضای هاست رایگان، یک محیط ویرایش‌گر برای نوشتن مطالب وبلاگ، و یک نام وبلاگ در اختیار کاربر می‌گذارند. نام وبلاگ به شکل زیردامنه‌ یا ساب‌دومینی از نام سرویس وبلاگ‌نویسی به عنوان آدرس وبلاگ شناخته خواهد شد.

بسیاری از وبلاگ‌نویس‌ها مایلند ضمن استفاده از محیط وبلاگ‌نویسی‌یی که به آن عادت کرده‌اند صاحب یک نام دامنه‌ی اختصاصی برای وبلاگ خود باشند. این نام اختصاصی هم اعتبار بیش‌تری به وبلاگ آن‌ها می‌دهد و هم معرفی و جست‌جوی آن را آسان‌تر می‌کند. خبر خوب این است که این کار ممکن است. هر وبلاگ‌نویسی می‌تواند دامنه‌ای را که برای نام وبلاگش می‌پسندد و با پسوند مورد علاقه‌اش (به شرط این‌که آن نام دامنه با پسوند مورد نظر قبلاً ثبت نشده باشد) به نام خود ثبت کند.

برای این کار لازم نیست هیچ هزینه‌ای برای فضای هاست پرداخته شود. وبلاگ‌نویس از قبل فضای هاست قابل‌قبولی را از سرویس بلاگینگ خود در اختیار دارد. حتی ممکن است بتوان نام دامنه را نیز به رایگان ثبت کرد. تا همین اواخر در سایت‌های فارسی مطالبی درباره‌ی تبدیل رایگان وبلاگ به وب‌سایت رایج بود. البته که هیچ چیزی واقعاً رایگان نیست، اما تنها راه این کار یافتن پسوند دامنه‌ای است که ثبت نام دامنه روی آن رایگان باشد.

ظاهراً هم چنین پسوند دامنه‌ای وجود دارد: tk. پسوند دامنه‌ی کشوری توکلائو که منطقه‌ای است در جنوب اقیانوس آرام با ۱۴۰۰ نفر جمعیت و وابسته به نیوزیلند. این دامنه‌ها را می‌توان به طور رایگان در اختیار گرفت و روی وبلاگ مورد نظر ری‌دایرکت کرد. اما اگر وبلاگ مربوط  حتی به طور موقت از دست‌رس خارج شود، یا تشخیص داده شود که مطالب آن نامناسب است، یا حداقلی از فعالیت برای مدت ۹۰ روز روی دامنه‌ی رایگان مشاهده نشود این دامنه به جای وبلاگ مورد نظر به یک صفحه‌ی تبلیغ ری‌دایرکت می‌شود.  در واقع هم شما مالک دامنه نیستید و تنها وبلاگ شما به صورت یک فریم موقتاً در دامنه‌ی tk. مورد استفاده نمایش داده می‌شود. تا مدت‌ها دامنه‌هایی که با پسوند tk. ثبت می‌شدند به استفاده برای فعالیت‌های آنلاین غیرقانونی معروف بودند و این برای اعتبار وبلاگ -که احتمالاً هدف اولیه‌ی تبدیل ساب‌دومین به دامنه‌ی اختصاصی بوده- در تناقض بود. بعد از مدتی هم که دست‌رس به وب‌سایت ثبت‌کننده‌ی این دامنه‌ها در ایران مسدود گردید.

اما راه منطقی و درست تبدیل وبلاگ به سایت این است که یک دامنه به نام خودتان ثبت کنید. چنان‌که گفتیم شما نیازی به ثبت فضای هاست ندارید. پس از تأیید مراحل ثبت دامنه کافی است DNS دامنه‌تان را روی نیم سرورهای سرویس وبلاگ‌نویسی مورد استفاده‌تان تنظیم کنید. در این صورت بازدیدکنندگان شما به جای مشاهده‌ی آدرس طولانی قبلی آدرس جدید شما را خواهند دید و نام سرویس وبلاگ‌نویسی از آدرس وبلاگ شما حذف می‌شود. این کار چند فرصت تازه در اختیار شما می‌گذارد:

– شما یک دامنه به نام خودتان دارید که رتبه‌بندی می‌شود، در آمارها دیده می‌شود و  حتی می‌تواند منبع  درآمدی برایتان باشد، بدون این‌که هزینه‌ی هاست پرداخته باشید.

– شما می‌توانید هر زمان که خواستید سرویس وبلاگ‌نویسی‌تان را تغییر دهید نام دامنه‌تان را روی هر سرویس وبلاگ‌نویسی دیگری نیز به همین ترتیب تنظیم کنید. کاربران شما را با نام دامنه‌تان می‌شاسند و شما به هیچ سرویس بلاگینگی مقید نیستید.

– شما می‌توانید در صورت تمایل یک فضای هاست برای خود تهیه کنید و با نصب سیستم مدیریت محتوا یا وبلاگ‌نویسی مطلوب خود (بهترین مثال وردپرس است) یک وبلاگ/وبسایت کاملاً مستقل داشته باشید.

– دامنه‌ای که ثبت کرده‌اید تا پایان دوره‌ی ثبت در اختیار شماست؛ چه از آن استفاده کنید و چه نکنید. شما دقیقاً می‌دانید کی باید دامنه‌تان را دوباره تمدید کنید و کسی نمی‌تواند آن را از دست‌تان بیرون بکشد.

–  حتی برای تنوع می‌توانید بیش از یک دامنه ثبت کنید و همه را به وبلاگ‌تان متصل کنید.

– نام قبلی وبلاگ شما در سرویس بلاگینگ مورد استفاده‌تان هم‌چنان در دست‌رس و قابل استفاده است. بازدیدکنندگان چه از نام قدیم و چه از نام جدید وبلاگ شما استفاده کنند می‌توانند به آن دست‌رس پیدا کنند.

به صرفه‌ترین انتخاب شما بعد از دامنه‌ی رایگان ثبت دامنه‌ های ملی (با پسوند ir.) است. این دامنه‌ها خوش‌بختانه قیمت مناسبی دارند و در بین کاربران داخل کشور محبوبیت زیادی هم دارند. انتخاب بعدی شما می‌تواند دامنه‌های عمومی معروفی مانند com. یا net. یا info. باشد. این دامنه‌ها شناخته شده‌اند و به وبلاگ شما وجهه‌ی بین‌المللی هم می‌دهند. هزینه‌ی آن‌ها هم برای ثبت یک‌ساله چندان بالا نیست.

تنظیم DNS

برای تغییر تنظیمات DNS کافی است پس از خرید دامنه وارد پنل کاربری دامنه‌ی خود که شرکت ثبت دامنه در اختیارتان گذاشته شوید و نیم سرورها را به نیم سرورهای سیستم بلاگینگ مورد نظرتان تغییر دهید. هم‌چنین در سرویس وبلاگ‌ساز باید بخش مربوط به امکان اتصال دامنه به وبلاگ را پیدا کنید و مشخصات دامنه‌تان را در آن وارد کنید. نیم سرورهای مشهورترین سرویس‌های وبلاگ‌نویسی به شرح زیر است.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های بلاگفا (blogfa) به وب‌سایت:

در بخش مدیریت وبلاگ  در منوی «امکانات» گزینه‌ی «دیگر امکانات…» را و از آن‌جا «اتصال دامنه به وبلاگ» را انتخاب کنید. نام دامنه و مشخصات مالک آن را -که احتمالاً خودتان هستید- وارد کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS20.OURIRAN.NET
NS21.OURIRAN.NET

* برای اطلاع کامل از نحوه اتصال دامنه به وبلاگ در سیستم وبلاگدهی بلاگفا مطلب نحوه اتصال دامنه به وبلاگ را مطالعه کنید.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های میهن بلاگ (mihanblog) به وب‌سایت:

در پنل وبلاگ‌تان در قسمت «دامین» گزینه‌ی «اتصال» را انتخاب کنید و نام دامنه‌تان را وارد کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS3.MIHANBLOG.COM
NS4.MIHANBLOG.COM

تبدیل وبلاگ‌های پرشین بلاگ  (persianblog) به وب‌سایت:

برای تبدیل وبلاگ به وب‌سایت در پرشین بلاگ باید علاوه بر خرید دامنه هاست هم خریداری کنید. پرشین بلاگ این امکان را به شما نمی‌دهد که نام دامنه‌ای را به ساب‌دومین پرشین بلاگ متصل کنید. شما فقط از پنل پرشین بلاگ برای نوشتن مطالب استفاده می‌کنید و سپس از طریق FTP آن‌ها را روی وب‌سایت/وبلاگ خود می‌فرستید. اگر شما هاست و دامنه هر دو را تهیه کرده‌اید چندان منطقی نیست مقید به پرشین بلاگ بمانید. بهتر است نرم‌افزار مدیریت وبلاگی مانند وردپرس را روی هاست‌تان نصب کنید و از آن رای وبلاگ‌نویسی استفاده کنید.

اگر هم‌چنان اصرار دارید از پنل پرشین بلاگ مطالب‌تان را ارسال کنید در بخش تنظیمات عمومی وبلاگ گزینه‌ی «اتصال وبلاگ به دامین شخصی» را انتخاب کنید و آدرس وب‌سایت و تنظیمات کاربری FTP ان را وارد کنید.

تبدیل وبلاگ‌های بلاگر(blogger) یا بلاگ اسپات (blogspot) به وب‌سایت:

وضعیت برای وبلاگ‌هایی که با بلاگر شرکت گوگل منتشر می‌شوند نیز همانند پرشین بلاگ است. برای اتصال دامنه‌تان به سرویس بلاگر باید در کنترل پنلی که شرکت هاستینگ در اختیارتان گذاشته A Record و CNAME را در تنظیمات DNS تغییر دهید.

CNAME: در تنظیمات زون‌های DNS خود یک زون رکورد (zone record) جدید از نوع CNAME ایجاد کنید. اگر قبلاً رکورد www دارید آن را پیش از ساخت رکورد CNAME حذف کنید. نام رکورد یا (در بعضی پنل‌ها Subdomain آن) را www انتخاب کنید. مقدار آن نیز باید ghs.google.com قرار دهید.

A Record (اختیاری – توصیه می‌شود):

اگر این تنظیم را انجام ندهید وقتی کاربری نام سایت شما را بدون www وارد می‌کند با پیغام خطا مواجه می‌شود و نمی‌تواند سایت‌تان را ببیند. اگر در لیست زون رکوردهایتان رکوردی از نوع A که نامی ندارد (در مواردی نام آن @ است) می‌بینید آن را حذف کنید. حالا یک رکورد جدید ایجاد کنید. نام رکورد (در بعضی پنل‌ها Subdomain آن) را خالی بگذارید یا (بسته به پنل‌تان) @ را انتخاب کنید. Type یا نوع رکورد باید A باشد و مقدار Host Name یا IP را باید یکی از IPهای ارایه شده توسط گوگل قرار دهید. از آن‌جا که این IPها چهار تا هستند این مرحله را باید ۴ بار و برای هر IP انجام دهید. در پایان چهار A Record با IPهای زیر خواهید داشت:

۲۱۶٫۲۳۹٫۳۲٫۲۱
۲۱۶٫۲۳۹٫۳۴٫۲۱
۲۱۶٫۲۳۹٫۳۶٫۲۱
۲۱۶٫۲۳۹٫۳۸٫۲۱

پس از این کار باید تنظیمات بلاگر خوذ را تغییر دهید. به پنل بلاگر خود وارد شوید و در تب «Settings» گزینه‌ی «Basic» را انتخاب کنید. در بخش «Publishing» روی لینک «Add a custom domain» و در کادر باز شده روی «Switch to advanced settings» کلیک کنید و نام دامنه‌تان را وارد کنید.

برخی پیش‌نهاد می‌کنند به جای خرید هاست پس از ثبت دامنه از سایت‌های واسط استفاده کنید. در این حالت تنظیمات CNAME و A Record را در سایت واسط انجام می‌دهید و سپس نیم سرورهایی را که از سایت واسط دریافت کرده‌اید در تنظیمات DNS در پنل کاربری دامنه‌تان وارد می‌کنید. قسمت تنظیمات در پنل بلاگر مثل قبل است. از جمله‌ی این سایت‌های واسط dnspark.com و zoneedit.com و incapsula.com را می‌توان نام برد.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های رزبلاگ (rozblog) به وب‌سایت:

در پنل وبلاگ‌تان از برگه‌ی «تنظیمات» گزینه‌ی «اتصال دامنه به وبلاگ» را انتخاب کنید. مشخصات دامنه‌تان را (نام دامنه، مالک دامنه، تلفن، و آدرس ایمیل مالک دامنه را) در بخش «اتصال دامنه جدید» وارد کنید و روی دکمه‌ی «اتصال دامنه» کلیک کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.RZB.IR
NS2.RZB.IR

تآیید اتصال دامنه‌ی شما از طرف رزبلاگ ممکن است ت ۴۸ ساعت زمان ببرد. پس از تأیید اتصال فعال می‌گردد.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های لوکس بلاگ (loxblog) به وب‌سایت:

 در پنل وبلاگ‌تان در قسمت «اتصال دامنه به وبلاگ» مشخصات دامنه‌تان را در بخش «اتصال دامنه جدید» وارد کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.MAHTARIN.COM
NS2.MAHTARIN.COM

دامنه‌ی شما باید توسط مدیر لوکس‌بلاگ تأیید شود.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های ثامن بلاگ (samenblog) به وب‌سایت:

وارد پنل وبلاگ‌تان شود و از برگه‌ی «دیگر» که آخرین برگه در بالای صفحه است گزینه‌ی «اتصال دامنه» را انتخاب کنید. در کادر باز شده نام دامنه و ایمیل مالک دمنه را وارد کنید و روی دکمه‌ی «ذخیره» کلیک کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.SAMENBLOG.COM
NS2.SAMENBLOG.COM

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های بلاگ اسکای (blogsky) به وب‌سایت:

در پنل مدیریت وبلاگ‌تان به منوی «اتصال دامین به وبلاگ» بروید و نام دامنه‌تان را وارد کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.BLOGSKY.COM
NS2.BLOGSKY.COM

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های بلاگ وب (blogveb) به وب‌سایت:

در پنل مدیریت وبلاگ در بخش «امکانات» گزینه‌ی «دامین» را انتخاب کنید. در منوی باز شده «اتصال» را کلیک کنید و در کادر ظاهر شده نام دامنه‌تان را وارد کنید و روی دکمه‌ی «ذخیره»‌کلیک کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.BLOGVEB.COM
NS2.BLOGVEB.COM

ثبت دامنه آنلاین

برای خرید دامنه می‌توانید از سرویس ثبت دامنه آنلاین وب ثمین استفاده کنید. کلیه‌ی دامنه های بین‌المللی بلافاصله پس از ثبت فعال و قابل استفاده‌اند. دامنه های IR پس از ثبت باید مورد تأیید مرکز ثبت دامنه IR یا IRNIC برسند. این کار معمولاً در همان روز کاری یا اولین روز کاری بعدی انجام می‌شود. در هنگام ثبت دامنه نیم سرورهای سرویس وبلاگ‌دهی خود را مطابق راهنماهای بالا در قسمت نیم سرورهای دامنه وارد کنید. تنظیم نیم سرورهای وبلاگ روی دامنه پس از ثبت کامل دامنه نیز به سادگی از پنل مدیریت دامنه ممکن است. تغییر نیم سرورهای دامنه ممکن است چند ساعت به طول بینجامد. برای ثبت دامنه به بخش خدمات دامنه وب ثمین  مراجعه کنید. کلیه‌ی راهنمایی‌های لازم برای ثبت انواع دامنه‌ها در این صفحه در اختیار شما می‌باشد.

منبع : سایت طاها دومین