احتمالاً تا کنون نام ICANN به گوش‌تان خورده است. این مؤسسه مسؤولیت هماهنگی سیستم شناسه های اینترنتی به‌خصوص آدرس‌های پروتکل IP (پروتکل اینترنت) و تخصیص بلوک‌های آدرس به ثبت‌کننده‌های محلی اینترنت در سراسر جهان و مدیریت فضای نام‌های دامنه‌ی سطح بالای اینترنت را بر عهده دارد. ICANN به عنوان یک مؤسسه‌ی غیرانتفاعی خصوصی در سال ۱۹۹۸ با هدف مدیریت برخی از امور مربوط به اینترنت که تا پیش از این تاریخ مستقیماً از طرف دولت آمریکا و توسط سازمان‌های دیگری نظیر IANA انجام می‌شد تأسیس شده و دفتر مرکزی آن در شهر لوس‌آنجلس در ایالت کالیفرنیای آمریکا قرار دارد.

چنان که گفتیم ICANN مسؤول هماهنگی برای یکتا بودن سیستم شناسه‌های اینترنتی و تضمین عمل‌کرد باثبات و امن آن است. ICANN وظیفه‌ی هماهنگی فضای آدرس پروتکل اینترنت (IPv4 و IPv6) و تخصیص بلوک‌های آدرس به ثبت‌کننده‌های منطقه‌ای اینترنت از جهت ثبت شناسه‌های IP و مدیریت فضای نام‌های دامنه‌ی سطح بالا (روت زون DNS) و کارکرد نیم‌سرورهای ریشه (Root Nameservers) را بر عهده دارد. عمده‌ی این کار شامل توسعه‌ی سیاست‌های DNS برای بین‌المللی‌سازی سیستم DNS و معرفی دامنه‌های عمومی سطح بالای (gTLD) جدید در صورت احساس ضرورت است.

اصول کلی خط‌مشی ICANN چنان‌که خود این نهاد توصیف می‌کند عبارت است از کمک به حفظ کارکرد باثبات اینترنت، گسترش رقابت، نمایندگی جامعه‌ی جهانی اینترنت، و توسعه‌ی سیاست‌های متناسب با استفاده از سازوکارهای تصمیم‌گیری پایین به بالا و مبتنی بر اجماع جهانی.

تاریخچه

پیش از تأسیس ICANN دولت ایالات متحده کنترل سیستم نام دامنه‌های اینترنتی را در دست داشت. فرمان اولیه‌ی تأسیس ICANN توسط دولت آمریکا در دوره‌ی ریاست جمهوری کلینتون و بوش پسر صادر شد. در ژانویه‌ی ۱۹۹۸ «اداره‌ی ملی اطلاعات و مخابرات» آمریکا (NTIA)، که بخشی از وزارت بازرگانی این کشور است، پیش‌نهاد بهبود مدیریت فنی نام‌ها و آدرس‌های اینترنتی را برای دریافت نظرات منتشر کرد.

این پیش‌نهاد دربرگیرنده‌ی اقداماتی بود برای خصوصی‌سازی اداره‌ی نام‌ها و آدرس‌های اینترنتی به نحوی که امکان توسعه‌ی رقابت و تسهیل مشارکت جهانی را فراهم سازد. از جمله در این متن پیش‌نهاد شده بود برای امور مربوط به مدیریت DNS اقدام به ایجاد یک شرکت خصوصی غیرانتفاعی شود. این پیش‌نهاد منجر به تشکیل ICANN گردید. طی موافقت‌نامه‌ای با وزارت بازرگانی آمریکا وظیفه‌ی IANA ( مرجع تخصیص شماره‌های اینترنت) به عهده‌ی ICANN گذاشته شد.

جان پاستل

ICANN در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۸ در ایالت کالیفرنیا تأسیس گردید. دلیل انتخاب این ایالت حضور «جان پاستل» (Jon Postel)، بنیان‌گذار و اولین مدیر ارشد فناوری این شرکت بود. پیش از تأسیس ICANN وی به عنوان مدیر IANA مسؤولیت تخصیص آدرس‌های IP، مدیریت روت زون DNS و دیگر شماره‌ها و نمادهای مربوط به اینترنت را تحت قرارداد با وزارت دفاع آمریکا از دفتری در «مؤسسه‌ی علوم اطلاعات» (ISI) «دانشگاه کالیفرنیای جنوبی» (USC) را انجام می‌داد. پس از درگذشت پاستل فعالیت ICANN هم‌چنان از همان دفتر کار وی در USC انجام می‌شود.

بر اساس مقررات داخلی اولیه‌ مسؤولیت اصلی سیاست‌گذاری‌های ICANN باید به سه سازمان پشتیبان واگذار می‌شد:

سازمان پشتیبانی آدرس،

سازمان پشتیبانی نام دامنه،

سازمان پشتیبانی پروتکل؛

هر یک از این سازمان‌ها موظف می‌بود سیاست‌ها و روال‌های اصلی مدیریت شناسه‌های اینترنت در حوزه‌ی مرتبط با خود را توسعه دهد و به عنوان توصیه ارایه نماید. چنان‌که انتظار می‌رفت مراجع منطقه‌ای ثبت اینترنت و IETF (گروه کار مهندسی اینترنت یا IETF وظیفه‌ی ایجاد و ترویج استانداردهای اینترنت را بر عهده دارد) به ترتیب مسؤولیت‌های پشتیبانی از آدرس‌ها و پشتیبانی از پروتکل را پذیرفتند. ICANN در فراخوانی از طرف‌های علاقه‌مند خواست ساختارهای پیش‌نهادی خود برای سازمان پشتیبان نام دامنه‌ها را ارایه دهند و در مارس ۱۹۹۹ هیأت مدیره‌ی ICANN بر اساس پیش‌نهادهای دریافتی یک ساختار جای‌گزین برای این سازمان ارایه کرد که گروه‌های صاحب رأی در این ساختار و حوزه‌های کاری آن را مشخص می‌کرد.

تلاش‌ها برای استقلال کامل ICANN از دولت آمریکا در پی رخ‌دادهای ۱۱ سپتامبر بارها به تأخیر افتاد. در شرایط جدید از دید دولت آمریکا امنیت فضای سایبر اهمیت فوق‌العاده‌ای داشت و ICANN واجد آمادگی کامل برای بر عهده گرفتن دایمی این مسؤولیت را نبود. در سال ۲۰۰۶ ICANN قرارداد خود با دولت آمریکا را برای ایفای وظایف IANA به مدت حداکثر ۵ سال دیگر تمدید کرد و در همین سال در نهایت یاداشت تفاهم جدیدی با وزارت بازرگانی آمریکا امضا نمود که وضعیت رابطه‌ی آن با دولت آمریکا را روشن می‌ساخت. بر اساس این تفاهم نامه وزارت بازرگانی ایالات متحده حق نظارت یک‌جانبه و نهایی بر برخی از فعالیت‌های ICANN را داشت. هم‌چنین ICANN موظف بود توصیه‌هایی را که از کمیته‌ی مشورتی دولتی (GAC) دریافت می‌نمود به بحث بگذارد و در صورت نپذیرفتن آن مجبور به توضیح دلایل خود خواهد بود. در نتیجه دولت عملاً حق وتوی سیاسی تصمیمات ICANN را که بر سیاست‌های عمومی مؤثر باشد به دست آورد. در سال ۲۰۰۸ وزارت بازرگانی آمریکا طی نامه‌ای مجدداً تأکید نمود که هیچ تصمیمی برای منتقل کردن مدیریت فایل روت زون DNS به ICANN ندارد. هم‌چنین در این نامه به‌صراحت اعلام شده بود که IANA و VeriSign هر کدام نقش جداگانه‌ی خود را دارند. (VeriSign شرکت آمریکایی مرجع ثبت نهایی دامنه‌های .com و .net و کنترل‌کننده‌ی ۲ روت‌سرور از کل ۱۳ روت‌سرور DNS جهان است. این شرکت هم‌چنین مسؤول ایجاد فایل روت زون -Root Zone File- و تغییر آن بر اساس دستور ICANN و پس از تصویب وزارت بازرگانی ایالات متحده است. به عبارت دیگر این شرکت یکی از مهم‌ترین نقش‌ها را در کنترل زیرساخت جهانی DNS دارد.)

منبع : سایت طاها دومین

ساختار ICANN

در حال جاضر ICANN به صورت یک بنگاه غیرانتفاعی برای منافع عامه و خیریه فعالیت می‌کند. هیأت مدیره‌ی ICANN شانزده عضو دارد که ۸ عضو آن را کمیته نام‌زدگزینی بر اساس گروه‌های صاحب رأی ICANN انتخاب می‌کند؛ ۶ عضو دیگر نماینده سازمان‌های پشتیبانند؛ یک عضو نماینده‌ کل گروه‌هاست و عضو آخر مدیرعامل/رییس است که توسط هیأت مدیره انتخاب می‌شود.

سازمان‌های پشتیبان فعلی عبارتند از:

  • سازمان پشتیبان نام‌های عمومی که مسؤولیت سیاست‌گذاری در حوزه دامنه‌های سطح بالای عمومی (gTLD) را دارد.
  • سازمان پشتیبان نام‌های کد کشوری که مسؤولیت سیاست‌گذاری در حوزه دامنه‌های سطح بالای کشوری (ccTLD) را دارد.
  • سازمان پشتیبان آدرس که در حوزه آدرس‌های IP سیاست‌گذاری می‌کند.

ICANN از نظرات کمیته‌های مشورتی نیز در زمینه علایق و نیازهای گروه‌های ذی‌نفع استفاده می‌کند. این کمیته‌ها مستقیماً در سازمان‌های پشتیبان مشارکت ندارند. این کمیته‌ها عبارتند از:

  • کمیته مشورتی حکومتی: که از نمایندگان بسیاری از کشورها از سراسر جهان تشکیل می‌شود.
  • کمیته مشورتی عمومی: که از نمایندگان سازمان‌های تشکیل شده از کاربران اینترنت از سراسر جهان تشکیل می‌شود.
  • کمیته مشورتی سرور روت: که در زمینه عمل‌کرد سیستم سرور روت DNS به ICANN مشورت می‌دهد.
  • کمیته مشورتی امنیت و ثبات: که متشکل است از متخصصان اینترنت که به مسایل امنیتی مربوط به ICANN می‌پردازد.
  • گروه روابط فنی: که شامل نمایندگان دیگر سازمان‌های فنی بین‌المللی‌یی می‌شود که دست‌کم بخشی از حوزه کاران بر اینترنت متمرکز باشد.

دموکراسی در ICANN

بر اساس تفاهم‌نامه‌ی امضا شده که روابط ICANN با دولت ایالات متحده را مشخص می‌کند ICANN باید به صورت پایین به بالا و بر اساس اجماع عمومی و به روشی دموکراتیک فعالیت‌های خود را به انجام برساند. با این حال تلاش‌های ICANN برای ایجاد یک ساختار سازمانی که بتواند نظرات جامعه جهانی اینترنت را گرد‌آوری نماید چندان موفق نبوده است. در نتیجه انتخاب مستقیم اعضای هیأت مدیره توسط جامعه جهانی اینترنت به زودی کنار گذاشته شد.

نشست‌های عمومی ICANN به شکل دوره‌ای با هدف تشویق مشارکت جهانی در فرآیندها در قاره‌های مختلف برگزار می‌شود. تصمیمات هیأت مدیره، گزارش‌های مقدماتی، خلاصه مذاکرات نشست‌ها در وب‌سایت ICANN گاه حتا بلافاصله منتشر می‌شوند. با این حال در مواردی گروه‌های ذی‌نفعی مانند گروه کاربران غیرتجاری و کمیته مشورتی عمومی انتقاداتی مطرح می‌کنند مبنی بر این‌که تصمیمات به اندازه کافی در معرض دید عموم نیست.

در سال‌های آغازین هزاره جدید نشانه‌هایی مبنی بر تمایل سازمان ملل برای کنترل ICANN دیده می‌شد که با واکنش منفی دولت آمریکا مواجه گردید و نگرانی‌هایی از احتمال دوپاره شدن فضای اینترنت پدید آورد. گردهم‌آیی جهانی جامعه اطلاعاتی در سال ۲۰۰۵ در تونس تصمیم گرفت در فعالیت‌های روزمره ICANN مداخله نکند، با این حال مقرر شد انجمن بین‌الملی نظارت بر اینترنت با نقش مشورتی تشکیل گردد. در حال حاضر کمیته مشورتی حکومتی ICANN کار ارایه مشاوره در حوزه سیاست‌گذاری‌های عمومی ICANN به نمایندگی از بسیاری از کشورهای جهان را بر عهده دارد.

برخی عقیده دارند ICANN هیچ مسؤولیتی برای اعمال سیاست‌های خود مثلاً در زمینه ارایه دامنه‌های سطح بالای جدید ندارد یا نمی‌تواند مانع از رقابت گروه‌های علاقه‌مندی که حاضر به پرداخت هزینه ۱۸۵٬۰۰۰  دلاری ICANN برای ارایه درخواست دامنه‌های سطح بالای جدید نیستند شود و تنها باید نقش مراقبت فنی را ایفا کند. منتقدان بر این نظرند که ICANN نباید مجاز به تحمیل مقررات خود بر علاقه‌مندان بازار باشد و در رسیدگی به درخواست‌های ایجاد دامنه‌های سطح بالای جدیدی باید به اولین درخواست دهنده اجازه کار داد؛ به عبارتی باید تصمیم‌گیری درباره موفقیت هر دامنه‌ای به بازار سپرده شود.

فعالیت‌ها

یکی از مواردی که بر عهده ICANN گذاشته شده بود تصمیم‌گیری درباره مالکیت دامنه‌های سطح بالای عمومی بود. اقدامات ICANN در این مورد در هم‌آهنگی نزدیک به سازمان جهانی مالکیت فکری صورت گرفت و حاصل آن «سیاست واحد رفع اختلاف» بود. هدف اصلی این سیاست ایجاد سازوکاری برای تصمیم‌گیری سریع، کم‌هزینه، و مستدل برای رفع تعارض‌ها بودن نیاز به مراجعه به سیستم قضایی است. بر اساس تصمیم ICANN ثبت کننده یک دامنه باید الزامات این سیاست را بپذیرد، در غیر این صورت نمی‌تواند مالک آن دامنه باشد.

منبع : سایت طاها دومین

رخدادهای مهم

در مارس ۲۰۰۲ «کارل آورباک» (Karl Auerbach) وکیل دعاوی، مهندس پروتکل‌های اینترنت و نماینده منتخب عمومی آمریکای شمالی در هیأت مدیره ICANN پس از آن‌که ICANN به او اجازه‌ی دست‌رس کامل به سوابق مالی خود را نداد و تنها به او اجازه دست‌رس با محدودیت‌های شدید داد شکایتی علیه این شرکت در دادگاه عالی ایالت کالیفرنیا طرح کرد و تقاضای دست‌رس بدون محدودیت به تمام سوابق حساب‌های ICANN را نمود. دادگاه بر حق وی به عنوان یکی از اعضای هیأت مدیره برای دست‌رس به تمام اسناد داخلی تأکید کرد.

در پاییز سال ۲۰۰۳ ICANN نقشی مهم در منازعه پیش‌آمده بر سر سرویس DNS «سایت‌یاب» (Site Finder) شرکت VeriSign داشت. این سرویس به ازای تایپ هر نام دامنه .com و .net ثبت‌نشده در مرورگرها کاربران را به درگاه وب شرکت VeriSign که مرجع ثبت این دامنه‌هاست هدایت می‌کرد. این پرتال حاوی اطلاعاتی درباره محصولات و لینک‌هایی به وب‌سایت‌های شرکای شرکت بود. به این ترتیب VeriSign از دامنه‌های ثبت‌نشده سوءاستفاده‌ی تبلیغاتی می‌کرد و ترافیک وب زیادی را به این سایت جذب می‌کرد و در عمل به این معنی بود که VeriSign مالک همه دامنه‌های .com و .net  ثبت‌نشده است. VeriSign این تغییر را به عنوان تلاشی برای بهبود تجربه مرور وب برای کاربران تازه‌کار معرفی می‌کرد. ICANN در نامه‌ای به VeriSign برای توقف این سوءاستفاده از سیستم DNS اولتیماتوم داد. VeriSign داوطلبانه این سرویس را متوقف کرد و در عوض شکایتی علیه ICANN مطرح کرد و مدعی شد ICANN از حدود مسؤولیت خود تجاوز کرده است. اگرچه ادعای انحصار این شرکت علیه ICANN رد شد ادعای گسترده‌تر این شرکت مبنی بر تجاوز ICANN از حقوق قراردادی خود هم‌چنان معوق است. در عوض بر اساس توافقی مقرر شد در ازای اجازه دادن به VeriSign برای افزایش قیمت ثبت دامنه‌هایش تا ۷ درصد این شرکت از شکایتش صرف‌نظر کند.

در سال ۲۰۰۴ بودجه پیش‌نهادی ICANN نزدیک به ۱۰۰ درصد افزایش داشت. قرار بود این بودجه اضافه از طریق معرفی دامنه‌های سطح بالای جدید، شارژ پرداختی ثبت‌کننده‌ها، و هزینه‌ای به ازای ثبت، تمدید، و انتقال برخی دامنه‌ها (۰٬۲ دلار برای تمام دامنه‌های کشوری و ۰٬۲۵ دلار برای همه دامنه‌های دیگر) تأمین شود. شورای ثبت‌کننده‌های دامنه‌های سطح بالای ملی اروپا (CENTR) که متشکل است از نمایندگان ثبت دامنه ۳۹ کشور این افزایش هزینه‌ها را نپذیرفت و ICANN را به بی‌ملاحظگی در هزینه‌ها متهم کرد. این شورا از ICANN به دلیل «اهداف سیاسی و عملی غیرواقع‌گرایانه» انتقاد کرد. با وجود این انتقادات به عنوان مثال برای ثبت هر دامنه .jobs و .travel 2 دلار نصیب ICANN می‌شود.

در سال ۲۰۰۵ پس از دو دور مذاکره دامنه‌های سطح بالای جدید eu، asia، travel، jobs، mobi، و cat معرفی شدند.

در سال ۲۰۰۷ ICANN تأییدیه RegisterFly یکی از مراجع ثبت دامنه را در میانه اتهامات قضایی از جمله کلاه‌برداری لغو کرد. در این میان ICANN به دلیل مدیریت نامناسب وضعیت و خسارات وارد شده به هزاران مشتری RegisterFly و بی‌توجهی و عدم‌مداخله با وجود ادعاهای متعدد مشتریان مبنی بر کلاه‌برداری این شرکت هدف انتقاد قرار گرفت.

در سال ۲۰۰۸ ICANN اطلاعیه‌ای علیه ۱۰ ثبت‌کننده‌ی دارای تأییده خود منتشر کرد و آن‌ها را به عنوان «بدترین متخلفان اسپم» معرفی کرد. این اقدام عمدتاً در واکنش به گزارش KnujOn انجام گرفت. KnujOn (برعکس No Junk، پروژه‌ای است که برای افزایش امنیت اینترنت به‌ویژه مبارزه با اسپم شکل گرفته است) این ثبت‌کننده‌ها را به عنوان ثبت‌کننده‌های اصلی دامنه‌هایی که تبلیغات وب‌سایت‌هایشان به صورت اسپم انجام می‌شود و نیز به دلیل عدم نظارت بر رعایت مقررات معرفی کرده بود. اگرچه در یادداشت ICANN از اصطلاح اسپم استفاده شده بود مسایل مربوط به اسپم و سوءاستفاده‌های ایمیلی به ICANN مرتبط نمی‌شود. کنترل محتوای وب‌سایت و نوع استفاده از آن بر عهده ICANN نیست. با این حال گزارش KnujOn با جزییات نشان می‌داد چگونه برخی ثبت‌کننده‌ها به تعهدات ذکرشده در قراردادهایشان و تأییدیه‌های دریافتی‌شان بی‌اعتنا بوده‌اند. هدف اصلی این گزارش نشان دادن این نکته بود که چگونه بی‌توجهی به مقررات، ترافیک تبلیغاتی غیرقانونی برای محصولات، و اسپم با هم مرتبطند. بر اساس این گزارش از ۹۰۰ ثبت‌کننده دارای تأییدیه ICANN تنها ۲۰ شرکت مسؤول ثبت ۹۰ درصد از این گونه دامنه‌های متخلف بوده‌اند.

در اوایل تابستان ۲۰۰۸ ICANN اعلام کرد در حال بررسی سیاست‌های جدید نام‌گذاری دامنه‌ها با هدف برداشتن گامی بزرگ به پیش برای معرفی دامنه‌های سطح بالای عمومی جدید است.

در سال ۲۰۱۰ ICANN اجازه وارسی کامل سیاست‌های خود در زمینه شفافیت، مسؤولیت‌ و مشارکت عمومی را به مرکز اینترنت و جامعه برکمن وابسته به دانشگاه هاروارد را داد.

در اوایل سال ۲۰۱۱ ICANN اعلام کرد که آخرین بسته از آدرس‌های IPv4 باقی‌مانده را بین ۵ مرجع منطقه‌ای ثبت آدرس‌های اینترنت که مدیریت آدرس‌های IP در منطقه‌های مختلف را بر عهده دارند توزیع نموده است. انتظار بر این بوده که در اوایل سال ۲۰۱۲ تمام این آدرس‌های IP واگذار شده باشد و آدرس دیگری برای توزیع نمانده باشد.

در یکی از مهم‌ترین تحولات در ماه ژوئن سال ۲۰۱۱ هیأت مدیره ICANN تصمیم گرفت بیش‌تر محدودیت‌ها بر نام دامنه‌های سطح بالای عمومی (gTLDها) را لغو کند. شرکت‌ها و سازمان‌ها قادر خواهند بود به دل‌خواه دامنه‌های اینترنتی سطح بالا انخاب کنند. هم‌چنین استفاده از کاراکترهای غیرلاتین در نام gTLDها آزاد گردید. از ژانویه ۲۰۱۲ ICANN درخواست‌های ثبت gTLDهای جدید را گردآوری گرده است. هزینه اولیه این درخواست ۱۸۵٫۰۰۰ دلار است و برای تمدید امتیاز این نام دامنه‌ها باید سالانه ۲۵٫۰۰۰ دلار پرداخت شود. ICANN انتظار دارد این مقررات فضای اینترنت را به کل دگرگون سازد و راه را برای خلاقیت‌ها و ابتکارات جدید باز کند و آزادی نوآوری را تأمین کند. اگرچه برخی عقیده دارند این آزادی چندان هم آزاد نیست و پرداخت هزینه ۱۸۵٫۰۰۰ دلاری چندان جایی برای آزادی همه باقی نمی‌گذارد. در ماه ژوئن ۲۰۱۲ ICANN اعلام کرد نزدیک به ۲۰۰۰ درخواست دامنه سطح بالای عمومی جدید دریافت کرده است. تنها گوگل درخواست ۱۰۱ نام دامنه سطح بالای جدید را ارایه داده است و ۱۸٬۶ میلیون دلار برای این درخواست‌ها پرداخته است! دامنه‌های جدید از سال ۲۰۱۳ قابل ارایه خواهند بود.

منبع : سایت طاها دومین

اگر می‌خواهید یک دامنه (Domain) ثبت کنید حتماً به فکر انتخاب نام مناسب برای آن هم بوده‌اید. هیچ وقت تعیین نام دامنه‌تان را برای لحظه ثبت نگه ندارید. ثبت دامنه خوب ظرایفی دارد که بی‌توجهی به آن‌ها می‌تواند به هویت آنلاین شما ضربه بزند. نام دامنه (Domain Name) همانند لوگو و برند یک شرکت است که اگر درست انتخاب شود مردم آن را برای معرفی محصول خاص خواهند شناخت و در جذب مشتری آنلاین و بازاریابی موفق بسیار مؤثر خواهد بود.

نکات زیر می‌تواند در گزینش بهترین نام دامنه به شما کمک کند:

۱-قواعد اولیه را رعایت کنید:

نام دامنه‌ها (به علاوه پسوندشان) می‌توانند از ۲ تا ۶۷ کاراکتر باشند و از حروف، اعداد، و خط تیره تشکیل شوند. یک نام دامنه را نمی‌توانید با یک خط تیره شروع کنید یا با یک خط تیره تمام کنید. نام دامنه‌ها به حروف بزرگ و کوچک حساسیت ندارند و عموماً با حروف کوچک نوشته می‌شوند. هم‌چنین لزومی ندارد نام دامنه به حروف لاتین باشد.

۲-نام دامنه خوب ساده است و راحت در خاطر می‌ماند:

بهترین نام دامنه نامی است که پیچیده نباشد. با کلمه‌ها بازی نکنید؛ از کلمه‌هایی که ممکن است چند جور نوشته شوند استفاده نکنید؛ داخل نام دامنه‌تان شماره نگذارید؛ و از کلمه‌هایی که نوشتن‌شان سخت است بپرهیزید. پیش‌نهاد همه کارشناسان این است که یک نام دامنه سرراست که به یاد آوردنش آسان باشد و بتواند به عنوان برند تجاری شناخته شود بهترین گزینه است. خوب است به جای مترادف‌های کم‌استفاده‌ای که تنها در فرهنگ‌های لغات یافته می‌شوند از کلمه‌هایی استفاده کنید که مردم بیش‌تر به کار می‌برند. بهتر است کلمه‌هایی به کار ببرید که تلفظ‌شان راحت باشد. اگر می‌توانید از نام شرکت‌تان در انتخاب نام دامنه استفاده کنید.

۳-کوتاه بهتر است:

اگرچه در عمل نام دامنه می‌تواند تا ۶۷ کاراکتر طول داشته باشد، در این یک مورد کوتاهی ترجیح دارد. کوتاهی نام دامنه‌ها مزایای متعددی دارد اما واضح‌ترین آن‌ها ساده بودن به خاطر سپردن و کم‌تر بودن احتمال اشتباه در تایپ‌شان است. منظور از کوتاهی این نیست که از مخفف‌ها استفاده کنید. به یاد آوردن خیلی از مخفف‌ها که از حروف اول چند کلمه درست شده‌اند از به یاد آوردن یک عبارت طولانی بسیار مشکل‌تر است.

۴-از کلمه‌های مرتبط استفاده کنید:

همیشه هم کوتاهی تنها انتخاب نیست. این روزها بیش‌تر نام دامنه‌های کوتاه بامعنی فروش رفته‌اند. اگر می‌توانید یک نام دامنه کوتاه بامعنی که به کارتان مرتبط است پیدا کنید خیلی عالی است، اما اگر مجبور به استفاده از کلمه‌های مخففید بهتر است تا حدی قید کوتاهی را بزنید. در این مورد بحث میان علما زیاد است اما بسیاری عقیده دارند داشتن یک نام دامنه با واژه‌های مرتبط به حوزه‌ی کاری‌تان در رتبه‌بندی بهتر سایت‌تان در موتورهای جست‌جو مؤثر است؛ پس از دامنه‌های طولانی با لیستی از واژه‌های مرتبط استفاده کنید. می‌توانید از اسم کوتاه به عنوان دامنه اصلی‌تان استفاده کنید و نام طولانی را که به یاد آوردنش راحت‌تر است و با کسب‌تان مرتبط‌تر روی آن ری‌دایرکت کنید.

منبع : سایت طاها دومین

۵-نام دامنه خوب توضیح نمی‌خواهد:

برای کسب و کار بسیار مهم است که وقتی آدرس وب‌سایت‌تان را به کسی می‌دهید احتیاج به توضیح آن نداشته باشید. تصور کنید دارید پشت تلفن نام دامنه‌تان را حرف به حرف برای مخاطب‌تان هجی می‌کنید. a مثل امین، d مثل دایی،…!

۶-از خط تیره دوری کنید:

در طول سال‌ها بحث در مورد مفید بودن استفاده از خط تیره (Hyphen) در نام دامنه‌ها دامنه‌دار شده و نظرها در این باب مختلف است. گفتیم که برخی عقیده دارند استفاده از کلیدواژه‌های مرتبط در نام‌گذاری دامنه‌ها در گرفتن رتبه‌ی خوب در موتورهای جست‌جو مؤثر است. اما خیلی‌ها هم هستند که نظری خلاف این دارند یا ادعا می‌کنند دلیل روشنی وجود ندارد که موتورهای جست‌جو واقعاً به این گونه نام دامنه‌ها اولویتی در رتبه‌بندی بدهند. اما یک چیز روشن است بیش‌تر دامنه‌هایی که مردم می‌شناسند هیچ خط تیره‌ای در نام‌شان ندارند، به همین دلیل اکثر افراد فراموش می‌کنند که ممکن است نام دامنه‌ها خط تیره هم داشته باشند و ممکن است در تایپ نام دامنه شما دچار اشتباه شوند. به این هم فکر کنید که قرار است نام دامنه‌تان را به کسی بگویید: پسر دَش عباس دَش قلی دَش خان؛ تازه اگر طرف نپرسد دش یعنی چه!

۷-نام دامنه‌ای ثبت کنید که نشود چند جور آن را نوشت:

از کلمه‌هایی که بشود آن‌ها را چند جور نوشت استفاده نکنید، مثل two، too ،۲ ، to، که در انگلیسی همه یک جور تلفظ می‌شوند یا four ،۴ ،for. یک راه حل آن است که همه شکل‌های معقولی که ممکن است نام دامنه‌تان نوشته شود را یک‌جا بخرید و خیال‌تان را راحت کنید. البته اگر نام دامنه‌ی شما به برندتان مربوط می‌شود و برندتان در بازار جاافتاده و شناخته‌شده است و همه با شکل نوشتن آن آشنا هستند می‌توانید بی‌خیال این قاعده شود. هدف آن است که احتمال اشتباه کم شود.

۸-از عدد استفاده نکنید:

در ادامه‌ی قاعده‌ی پیش دنبال استفاده از اعداد در نام دامنه‌تان نباشد این اعداد اگر اول و آخر نام دامنه‌تان بیایند باعث می‌شوند کاربر احساس کند با یک وب‌سایت دست اول روبه‌رو نیست و اگر به جای کلمه‌هایی مثل for و to آمده باشند امکان فراموشی و اشتباه کاربر زیاد می‌شود.

منبع : سایت طاها دومین

۹-شرمسار نشوید:

بعضی وقت‌ها شما دو سه کلمه را پشت سر هم می‌گذارید و یک نام دامنه ثبت می‌کنید، مواظب باشید که وقتی این کلمه‌ها سر هم نوشته می‌شوند کلمه‌های تازه –مخصوصاً کلمه‌های زشت- از آن‌ها در نیاید؛ مثال: Jeans Wearing، Pen Island، Therapist Finder، Experts Exchange،… خلاصه شرمنده نشوید. بعضی کلمه‌ها ممکن است در زبان‌ها و لهجه‌های مختلف معنی‌های متفاوتی بدهند.

۱۰-مشورت بگیرید:

هرچه هم که تلاش کنید تا نام دامنه‌ای مقبول و قشنگ انتخاب کنید دست آخر این دامنه‌ی شما را باید مردم استفاده کنند. مردم خیلی راحت در تایپ کردن اشتباه می‌کنند، یا نام دامنه‌ی شما یادشان می‌رود، یا به هر نتیجه‌ای که گوگل تحویل‌شان می‌دهد اعتماد می‌کنند. حتماً از چند نفر دیگر درباره‌ی نام دامنه‌ی انتخابی‌تان نظرخواهی کنید. ببینید واکنش افراد در برابر نام دامنه‌ای که می‌خواهید ثبت کنید چیست. ممکن است به خاطر سپردن نامی که از نظر شما کاملاً مناسب است برای بقیه‌ی مردم سخت باشد.

۱۱- نام دامنه شما باید با اسم سایت‌تان یکی باشد:

نام‌گذاری وب‌سایت از روی نام دامنه‌اش مهم است. دلیلش هم ساده است: مردم سایت‌تان را از روی اسمش یه خاطر می‌آورند. اگر نام سایت‌تان با URLتان یکی باشد همه می‌دانند چه‌طور آن را پیدا کنند. در غیر این صورت ممکن است سایت دیگری که نام دامنه‌اش با اسم سایت شما نزدیک است ترافیک شما را به دست بیاورد یا مشتری وفادار کم‌حواس شما باید هر دفعه اسم سایت‌تان را در گوگل جست‌جو کند تا نام دامنه‌تان را گوگل به یادش بیاورد. اسم سایت منحصربه‌فرد نیست؛ شاید رقیب‌تان هم سایتی بزند و همان عنوان سایت شما را انتخاب کند؛ گوگل از دل مشتری شما خبر ندارد و نمی‌داند که او دنبال سایت شماست یا رقیب‌تان.

۱۲- نام دامنه با نام شرکت‌تان هم یکی باشد:

اگر شما نماینده‌ی یا مالک یک شرکت شناخته‌شده‌اید و حالا می‌خواهید برای خودتان جاپایی هم در فضای آنلاین پیدا کنید تا جایی که ممکن است از نام شرکت‌تان به عنوان نام دامنه‌تان هم استفاده کنید. نام شرکت اولین چیزی است که مردم وقتی می‌خواهند شما را در اینترنت پیدا کنند امتحان می‌کنند.

منبع : سایت طاها دومین

۱۳-برای برندهایتان دامنه ثبت کنید:

خیلی‌ها فکر می‌کنند نام دامنه‌ باید چیزی عمومی باشد؛ مثلاً اگر شما ماشین می‌فروشید لابد باید دامنه‌ای مانند cars.com تهیه کنید. شاهدشان هم پولی است که باید برای چنین دامنه‌ای بدهید. اما واقعاً اگر کسی دنبال خرید ماشین باشد به احتمال زیاد از قبل می‌داند چه‌جور ماشینی می‌خواهد و برند خاصی را در ذهن دارد و احتمالاً همان را هم جست‌جو می‌کند: تویوتا، بنز، هیوندای! کسی به دنبال cars.com نیست چون با دیدن چنین نام عمومی‌یی تصور خاصی به ذهن‌شان خطور نمی‌کند و نمی دانند با چه مواجه خواهند شد.

به همین دلیل اگر برندی دارید بهتر است نام دامنه‌تان همان برندتان باشد. اگر شرکتی دارید که چندین محصول دارد و مالک چند برند است دست به جیب شوید و برای هر کدام یک دامنه ثبت کنید. اگر یک دامنه برای شرکت‌تان ثبت کرده‌اید لازم نیست خودتان را محدود کنید. چند دامنه هم برای محصولات‌تان ثبت کنید. حداقل فایده‌ی این کار این است که برای همه‌ی برندهایتان نام دامنه‌هایی دارید که اختیارشان دست خودتان است و کس دیگری نمی‌تواند با ثبت دامنه به نام برندهای شما از آن‌ها سوءاستفاده کند. می‌توانید صفحه‌ی مربوط به هر محصول را از سایت اصلی به وب‌سایت مربوط به ان محصول هدایت کنید یا برعکس٫ دست خود را باز بگذارید.

۱۴-هم آینده‌نگر باشید و هم تمرکز داشته باشید:

آینده‌نگر باشید. اگر درصدید محصولات و سرویس‌های دیگری نیز در آینده ارایه کنید نام دامنه‌ای ثبت نکنید که شما را به محصول فعلی‌تان محدود کند، اگرچه در این جهت استفاده از نکته‌ی ۱۳ می‌توانید مفید باشد. اما به این توصیه‌ی کارشناسان بازاریابی نیز توجه کنید که یک وب‌سایت تجاری باید تنها یک موضوع و حوزه‌ی تمرکز داشته باشد. همه‌ی محصولات و سرویس‌هایی که در یک وب‌ساین ارایه می‌شود باید مرتبط باشند. منظور از آینده‌نگری این نیست که در وب‌سایت‌تان هم لوازم بهداشتی بفروشید و هم خدمات باربری ارایه کنید! یک وب‌سایت با حوزه‌ی کاری گسترده برای کسی که دنبال اطلاعات یا محصول خاصی می‌گردد جذاب نیست.

۱۵-نام دامنه‌ی شما باید قابلیت برند شدن داشته باشد:

اگر می‌خواهید یک کسب‌وکار آنلاین جدید راه بیندازید نام دامنه‌ای انتخاب کنید که بتواند بعدها برند شود. اگر کارتان بگیرد قرار است معروف شوید و هر روز افراد بیش‌تری اطلاعات شما را در اینترنت پیدا کنند. نقش نام دامنه در بازاریابی کارتان زیاد است. نام دامنه‌ی خوب بامفهوم است، دل‌نشین است، در دهان می‌چرخد، و بهتر است بامزه، هوشمندانه، جالب، و سلیس باشد. از نکته‌ی ۱۰ استفاده کنید. تعریف مامان و عمه کافی نیست، نام مورد نظرتان را با چند نفر مطرح کنید و ببینید یک هفته بعد آن را به خاطر می‌آورند یا نه. یک برند خوب تنها ترکیب چند کلمه نیست.

۱۶-نام دامنه باید منحصربه‌فرد باشد، شبیه رقبا نباشید:

از نام دامنه‌های شبیه به دامنه‌های فعلی، به‌ویژه دامنه‌های رقبا استفاده نکنید، مگر این‌که هدف‌تان ترافیک‌دزدی و کش رفتن بازار به هر طریق باشد. نام دامنه‌ی مشابه می‌تواند باعث مشکلات حقوقی شود، حداقل در مملکت‌هایی که در این موارد قوانین شکل‌گرفته و جاافتاده‌تر است که چنین است. اما دلیل اصلی این توصیه به نکته‌ی قبل برمی‌گردد؛ برند شما باید کاملاً برجسته و متفاوت باشد. به این هم توجه کنید که ممکن است تجارت شما جا بیفتد اما به علت شباهت نام دامنه‌تان به یک وب‌سایت دیگر مشتری‌ها به جای شما جذب رقبا شوند.

منبع : سایت طاها دومین

۱۷-به نام همسایه‌ات طمع نکن:

از کلمه‌هایی که نام برندهای خاصی را به خاطر می‌آورند استفاده نکنید. گاهی شرکت‌ها از سوءاستفاده از نام‌شان شکایت می‌کنند یا می‌کوشند این جور دامنه‌ها را با پی‌گیری قانونی تصرف کنند. برخی تصور می‌کنند اگر با استفاده از نام شرکت‌ها و برندهای شناخته‌شده می‌توانند پولی به جیب بزنند، زمانی این قضیه تا حدودی واقعیت داشت؛ این روزها بیش‌تر شرکت‌ها ترجیح می‌دهند حل این مشکلات را به وکیل‌هایشان بسپارند.

۱۸-پسوند مناسب انتخاب کنید:

لابد می‌دانید که محبوب‌ترین پسوند TLD برای نام دامنه «com.» است. انتخاب نام دامنه به حیطه‌ی کار شما بستگی دارد. اما در بیش‌تر موارد توصیه‌ی اول انتخاب دامنه‌های com. است. ثبت یک دامنه با پسوند net. یا org. به عنوان دامنه‌ی اصلی فقط یک معنی می‌تواند داشته باشد: شما نتوانسته‌اید یک دامنه‌ی com. خوب برای خودتان پیدا کنیدو این برای یک مدعی تازه‌وارد هیچ خوب نیست، مخصوصاً اگر همه‌ی رقبایتان دامنه‌های com. داشته باشند.

در عوض استفاده از دامنه‌های org. برای سازمان‌ها و نهاد‌های غیرانتفاعی یا خیریه امری عادی و پذیرفته است. اگر فقط در یک کشور کار می‌کنید یا بخشی از کارتان در آن کشور است یا قرار است باشد نام دامنه‌‌تان را با پسوند مربوط به آن کشور ثبت کنید. توجه کنید که معمولاً پسوندهای نام دامنه کشوری محدودیت‌هایی برای ثبت دارند و در بیش‌تر موارد نیاز به مدرک شهروندی یا اقامت یا مجوز فعالیت در آن کشور دارند. اگر تجارت شما محلی است در برخی موارد حتا انتخاب دامنه‌ی کشوری بهتر از دامنه‌ی .com هم هست؛ زیرا باعث می‌شود بازدیدکنندگان‌تان بدانند که با یک بنگاه داخلی مواجهند؛ این عامل اعتمادبرانگیز است.

۱۹- پسوندهای مختلف را بخرید تا از برندتان محافظت کنید:

اگرچه در نکته‌ی قبل گفتیم com. محبوب‌ترین پسوند نام دامنه بهتر است برای محافظت از وب‌سایت و برندتان معروف‌ترین پسوندهای را نام دامنه که احتمال آن‌که ثبت آ‌نها توسط کسی دیگر بتواند در آینده برایتان دردسرساز شود نیز ثبت کنید. به این ترتیب رقبا و فرصت‌طلبان نمی‌توانند با ایجاد وب‌سایت‌های جعلی مشتریان‌تان را از دست‌تان بگیرند.

 کسانی که در ایران می‌خواهند کسب‌وکار آنلاین داشته باشند به هیچ وجه نباید ثبت دامنه‌ی ir. را فراموش کنند.

۲۰- اگر وسع‌تان می‌رسد انواع اسپل‌های مختلف نام دامنه‌تان را هم بخرید:

اگر نام دامنه‌ای را انتخاب کرده‌اید که مستعد اشتباه تایپ شدن است بهترین کار خریدن همه‌ی نام دامنه‌هایی است که ممکن است با اشتباه در تایپ نام دامنه‌ی اصلی‌تان مخاطب‌تان مشتری ایجاد شوند. این توصیه و این میزان هزینه بیش‌تر به کار شرکت‌های قدیمی و جاافتاده می‌آید که ممکن است هدف سوءاستفاده‌ی رقبا یا فرصت‌طلبان قرار بگیرند. همه‌ی این نام دامنه‌های اضافی را به دامنه‌ی اصلی‌تان ری‌دایرکت کنید.

منبع : سایت طاها دومین

۲۱-دامنه را خودتان و به نام خودتان ثبت کنید:

اگر می‌خواهید کسب‌وکارتان را در فضای آنلاین هم پی بگیرید یا یک کسب‌وکارآنلاین راه بیندازید ثبت نام دامنه‌تان را به طراح وب‌سایت، دوست، کارمند، شرکت ثبت دامنه نسپرید. نتیجه‌ی خوب این کار این است که ممکن است دامنه‌ای داشته باشید که به نام کس دیگری باشد. نتیجه‌ی نه چندان خوبش این است که طراح وب‌سایت‌تان برای فروش دامنه‌ای که از اول قرار بوده برای شما ثبت کند و کلاً ۱۰ دلار برایش پرداخته به خودتان شما را مجبور کند ۲۰۰۰ دلار بپردازید. حتا اگر خودتان فرصت کافی برای ثبت دامنه‌تان را ندارید مطمئن شوید دامنه را به نام خودتان و با مشخصات و ایمیل خودتان ثبت می‌کنند.

۲۲-دنبال دامنه‌های از قبل ثبت شده و دامنه‌های ممتاز نباشید:

اگر به اندازه‌ی کافی فکرتان را به کار بیندازید احتمال آن‌که بتوانید دامنه‌ای با نام مناسب را با مبلغی بین ۱۰ تا ۳۰ دلار ثبت کنید زیاد است. اما ممکن است به هر دلیلی به دنبال دامنه‌ای با نام خاص باشید که قبلاً ثبت شده است. مردم خودخواه و طمع‌کارند و ممکن است برای تحویل مالکیت دامنه شرایط سر بریده هم بخواهند. بعضی‌ها اصلاً از همین راه نان می‌خورند، یعنی دامنه‌هایی که به نظرشان خوش‌فرم و مشتری‌دار می‌آیند یا نام شرکت‌های شناخته‌شده را ثبت می‌کنند و به معرض فروش می‌گذارند. اگر کاملاً مجبورید یک نام دامنه را بخرید و قضیه حیثیتی است فروشنده را در وضعیت همه یا هیچ گیر بیندازید. اگر فکر می‌کنید پرداخت ۱۰۰ هزار تومان برای دامنه معقول است به فروشنده مثلاً ۲۰۰ هزار تومان نقد پیش‌نهاد دهید و حاضر به پرداخت حتا یک ریال بیش‌تر هم نشوید. به طور قاطع مشخص کنید که به هیچ وجه حاضر به پرداخت مبلغی بیش‌تر نیستید. اگر شما مبلغی پایین پیش‌نهاد کنید مالک دامنه معمولاً تا دو یا سه برابر آن را درخواست خواهد کرد. با پیش‌نهاد مبلغ قابل توجه ترس از دست دادن معامله به فروشنده غلبه خواهد کرد و شما دامنه‌تان را به دست خواهید آورد. در نهایت بعید است فروشنده برای هر دامنه به این زودی‌ها پیش‌نهادهای بهتری دریافت کند مگر این‌‌که واقعاً نام دامنه‌ی مورد نظر شما خیلی مقبول باشد که این روزها بعید است چنین نام‌هایی آزاد مانده باشند.

۲۳-در خرید دامنه‌های منقضی‌شده احتیاط کنید:

فرض کنیم یک دامنه‌ای که اخیراً منقضی شده یا یک دامنه‌ی ثبت‌شده را با قیمت خوب و استثنایی می‌توانید به چنگ بیاورید. اولین کاری که باید بکنید این است که مطمئن شوید از این دامنه قبلاً سوء استفاده نشده یا دامنه فیلتر نشده باشد یا به علت فعالیت‌های نامطلوب دامنه را موتورهای جست‌جو به‌ویژه گوگل به عنوان اسپم نشناخته باشند و دچار جریمه در رتبه‌دهی نکرده باشند. از سایت‌هایی که وب‌سایت‌ها را آرشیو می‌کنند مانند archive.org محتواهای قبلی وب‌سایت‌هایی را که روی این دامنه قرار گرفته بوده‌اند چک کنید. هم‌چنین چک کنید که دامنه از کجاها لینک گرفته است. راه ساده‌ی این کار جست‌جوی عبارت «link:www.domain-name.com» در گوگل است.

۲۴-برای ثبت دامنه‌تان از خدمات ثبت‌کننده‌های معتبر استفاده کنید:

همه‌ی شرکت‌هایی که در بازار خدمات ثبت دامنه ارایه می‌دهند به عنوان نماینده‌ی فروش چند شرکت محدود بین‌المللی کار می‌کنند. خوش‌بختانه شرکت‌های ایرانی به لطف تحریم‌های تجاری برخی کشورها گزینه‌های زیادی برای انتخاب ندارند. شرکت‌هایی که در حال حاضر با ثبت دامنه به نام ایرانی‌ها مشکلی ندارند ظاهراً Directi و Tucows هستند. قبلاً ایرانی‌ها با OnlineNIC هم کار می‌کردند که اخیراً از تمام ایرانی‌ها خواسته دامنه‌هایشان را انتقال دهند، مگر این‌که دامنه با مشخصات فردی در خارج از ایران ثبت شده باشد که اگر چنین فردی را که مورد اعتماد کامل‌تان باشد نمی‌شناسید خلاف نکته‌ی ۲۱ است. گاهی هم بعضی از این شرکت‌های نماینده یا حتا مراجع بین‌الملی ثبت دامنه از بازار کنار می‌کشند و شما را حیران و ویلان می‌گذارند. مطمئن باشید در صورت چنین اتفاقاتی اختیارات دامنه‌تان را در دست داشت هباشد تا بتوانید برای انتقال به‌موقع آن چاره پیدا کنید.

منبع : سایت طاها دومین

۲۵-نام خودتان هم می‌تواند نام دامنه‌تان باشد:

اگر مشاور، نویسنده، هنرپیشه یا هرجور سلبریتی هستید یا در حرفه‌ی خودتان از چنان اعتباری برخوردارید که نام‌تان به خودی خود می‌تواند آدم‌ها را به سایت‌تان بکشاند همان نام خودتان را به عنوان نام دامنه‌تان ثبت کنید. ممکن است این دامنه را فقط به وب‌سایت دیگری که قبلاً ثبت کرده‌اید ری‌دایرکت کنید اما وجود آن راهی است تا مردم شما را ساده‌تر در اینترنت پیدا کنند.

۲۶-دامنه‌تان را برای مدت طولانی ثبت کنید و مواظب باشید دامنه‌تان منقضی نشود:

برای این‌که مطمئن شوید دامنه‌تان بدون آن‌که شما حواس‌تان باشد منقضی نمی‌شود آن را حداقل برای چند سال ثبت کنید. هرچه بیش‌تر بهتر. هم‌چنین مطمئن شوید که ثبت‌کننده‌ی دامنه‌تان به این نکته توجه دارد که قبل از انقضای دامنه برایتان ایمیل یادآور می‌فرستد. مواظب نمایندگی‌های ثبت دامنه‌ی کوچک‌تر باشید، ممکن است فراموش کنند قبل از اتمام مدت ثبت دامنه‌ی شما به شما خبر دهند. برخی ثبت‌کننده‌ها امکان تمدید خودکار ثبت دامنه را فراهم می‌کنند. هم‌چنین پس از انقضای دامنه تا مدت معینی دامنه هم‌چنان در رزرو شما نگه داشته می‌شود و پس از آن در اختیار عموم قرار می‌گیرد.

۲۷-فعلاً دامنه‌ی اصلی‌تان را از دامنه‌های چندزبانه انتخاب نکنید:

نام‌های دامنه‌ی بین‌الملی که امکان تایپ به زبان‌های غیرلاتین از جمله فارسی را هم دارند مدتی است قابل‌استفاده شده‌اند. اما بیش‌تر مردم به همان آدرس‌های وب قدیمی با کاراکترهای لاتین عادت دارند. زمان زیادی می‌خواهد تا ذائقه‌ی کاربران تغییر کند و این عادت از سرشان بپرد، اگر اصلاً این اتفاق بیفتد. اما اگر مثلاً در ایران کار می‌کنید دامنه‌تان را علاوه بر نام اصلی که با کاراکترهای معمول ثبت کرده‌اید به فارسی هم می‌توانید ثبت کنید. حداقل فایده‌اش این است که کس دیگری نمی‌تواند از نام‌تان سوءاستفاده کند، مخصوصاً که در چگونگی نوشتن نام شما یا شرکت‌تان بر خلاف نوشتن لاتین آن بین اهل فن اختلاف کمی وجود دارد!

۲۸-برای ثبت نام دامنه‌ی مورد نظرتان معطل نکنید:

نام دامنه‌های جدید هر روز ثبت می‌شوند. اگر ایده‌ی خاصی برای یک نام دامنه دارید بهتر است زودتر دست به کار ثبتش شوید وگرنه دست آخر فقط دامنه‌ی «هیچ کس این را نمی‌خواست دات کام» می‌ماند و شما. برای ثبت نام دامنه نیازی به مدیر سایت، و بخش تجارت الکترونیک و مشاور طراحی سایت ندارید. حتا نیازی به داشتن وب‌سایت هم ندارید. فرصت ثبت دامنه‌ای که می‌خواهید را از دست ندهید.

۲۹-موج‌زده نشوید:

دنباله‌رو موج‌های ناگهانی نباشید. همین چند وقت پیش بود که ناگهان وب‌سایت‌های وب ۲ با اشتباهات تایپی عمدی و انتخاب پسوندهای عجیب مد شده بود. وب‌سایت‌هایی که اولین و ساده‌ترین صفتی را که به ذهن‌شان می‌رسد قبل از هر کلمه‌ای می‌گذارند و یک دامنه ثبت می‌‌کنند آن قدر زیاد هست که نیازی نیست شما هم به آن‌ها بپیوندید: bestsomethingelse ،hotanotherthing ،topsomething. در سال‌های اول قرن جدید استفاده از دامنه‌هایی که چند خط تیره داشتند و چند کلمه‌ی مخصوصاً به قصد رتبه‌ی بالای گوگل انتخاب شده خیلی رونق داشت. البته این قاعده همیشگی نیست و استفاده از روندهای جاری اگر باعث جلب مشتری شود خوب است، اما همیشه کمی فکر کردن می‌تواند نتایج خوبی داشته باشد.

۳۰-از ابزارهای نام‌یاب استفاده کنید:

برخی سایت‌ها و سرویس‌های آنلاین کارشان پیش‌نهاد دامنه‌های ثبت‌نشده به شماست. این ابزارهای تولید نام دامنه و جست‌جوگرهای آنلاین دامنه یکی از بهترین ترفندهای یافتن دامنه‌های مرتبط، باارزش و ثبت نشده است. یک جست‌جو به شما تعداد زیادی از این سایت‌ها را معرفی خواهد کرد.

منبع : سایت طاها دومین