معمولاً وبلاگ‌نویسان کارشان را با سرویس‌های وبلاگ‌نویسی رایگان شروع می کنند. این سرویس‌ها یک فضای هاست رایگان، یک محیط ویرایش‌گر برای نوشتن مطالب وبلاگ، و یک نام وبلاگ در اختیار کاربر می‌گذارند. نام وبلاگ به شکل زیردامنه‌ یا ساب‌دومینی از نام سرویس وبلاگ‌نویسی به عنوان آدرس وبلاگ شناخته خواهد شد.

بسیاری از وبلاگ‌نویس‌ها مایلند ضمن استفاده از محیط وبلاگ‌نویسی‌یی که به آن عادت کرده‌اند صاحب یک نام دامنه‌ی اختصاصی برای وبلاگ خود باشند. این نام اختصاصی هم اعتبار بیش‌تری به وبلاگ آن‌ها می‌دهد و هم معرفی و جست‌جوی آن را آسان‌تر می‌کند. خبر خوب این است که این کار ممکن است. هر وبلاگ‌نویسی می‌تواند دامنه‌ای را که برای نام وبلاگش می‌پسندد و با پسوند مورد علاقه‌اش (به شرط این‌که آن نام دامنه با پسوند مورد نظر قبلاً ثبت نشده باشد) به نام خود ثبت کند.

برای این کار لازم نیست هیچ هزینه‌ای برای فضای هاست پرداخته شود. وبلاگ‌نویس از قبل فضای هاست قابل‌قبولی را از سرویس بلاگینگ خود در اختیار دارد. حتی ممکن است بتوان نام دامنه را نیز به رایگان ثبت کرد. تا همین اواخر در سایت‌های فارسی مطالبی درباره‌ی تبدیل رایگان وبلاگ به وب‌سایت رایج بود. البته که هیچ چیزی واقعاً رایگان نیست، اما تنها راه این کار یافتن پسوند دامنه‌ای است که ثبت نام دامنه روی آن رایگان باشد.

ظاهراً هم چنین پسوند دامنه‌ای وجود دارد: tk. پسوند دامنه‌ی کشوری توکلائو که منطقه‌ای است در جنوب اقیانوس آرام با ۱۴۰۰ نفر جمعیت و وابسته به نیوزیلند. این دامنه‌ها را می‌توان به طور رایگان در اختیار گرفت و روی وبلاگ مورد نظر ری‌دایرکت کرد. اما اگر وبلاگ مربوط  حتی به طور موقت از دست‌رس خارج شود، یا تشخیص داده شود که مطالب آن نامناسب است، یا حداقلی از فعالیت برای مدت ۹۰ روز روی دامنه‌ی رایگان مشاهده نشود این دامنه به جای وبلاگ مورد نظر به یک صفحه‌ی تبلیغ ری‌دایرکت می‌شود.  در واقع هم شما مالک دامنه نیستید و تنها وبلاگ شما به صورت یک فریم موقتاً در دامنه‌ی tk. مورد استفاده نمایش داده می‌شود. تا مدت‌ها دامنه‌هایی که با پسوند tk. ثبت می‌شدند به استفاده برای فعالیت‌های آنلاین غیرقانونی معروف بودند و این برای اعتبار وبلاگ -که احتمالاً هدف اولیه‌ی تبدیل ساب‌دومین به دامنه‌ی اختصاصی بوده- در تناقض بود. بعد از مدتی هم که دست‌رس به وب‌سایت ثبت‌کننده‌ی این دامنه‌ها در ایران مسدود گردید.

اما راه منطقی و درست تبدیل وبلاگ به سایت این است که یک دامنه به نام خودتان ثبت کنید. چنان‌که گفتیم شما نیازی به ثبت فضای هاست ندارید. پس از تأیید مراحل ثبت دامنه کافی است DNS دامنه‌تان را روی نیم سرورهای سرویس وبلاگ‌نویسی مورد استفاده‌تان تنظیم کنید. در این صورت بازدیدکنندگان شما به جای مشاهده‌ی آدرس طولانی قبلی آدرس جدید شما را خواهند دید و نام سرویس وبلاگ‌نویسی از آدرس وبلاگ شما حذف می‌شود. این کار چند فرصت تازه در اختیار شما می‌گذارد:

– شما یک دامنه به نام خودتان دارید که رتبه‌بندی می‌شود، در آمارها دیده می‌شود و  حتی می‌تواند منبع  درآمدی برایتان باشد، بدون این‌که هزینه‌ی هاست پرداخته باشید.

– شما می‌توانید هر زمان که خواستید سرویس وبلاگ‌نویسی‌تان را تغییر دهید نام دامنه‌تان را روی هر سرویس وبلاگ‌نویسی دیگری نیز به همین ترتیب تنظیم کنید. کاربران شما را با نام دامنه‌تان می‌شاسند و شما به هیچ سرویس بلاگینگی مقید نیستید.

– شما می‌توانید در صورت تمایل یک فضای هاست برای خود تهیه کنید و با نصب سیستم مدیریت محتوا یا وبلاگ‌نویسی مطلوب خود (بهترین مثال وردپرس است) یک وبلاگ/وبسایت کاملاً مستقل داشته باشید.

– دامنه‌ای که ثبت کرده‌اید تا پایان دوره‌ی ثبت در اختیار شماست؛ چه از آن استفاده کنید و چه نکنید. شما دقیقاً می‌دانید کی باید دامنه‌تان را دوباره تمدید کنید و کسی نمی‌تواند آن را از دست‌تان بیرون بکشد.

–  حتی برای تنوع می‌توانید بیش از یک دامنه ثبت کنید و همه را به وبلاگ‌تان متصل کنید.

– نام قبلی وبلاگ شما در سرویس بلاگینگ مورد استفاده‌تان هم‌چنان در دست‌رس و قابل استفاده است. بازدیدکنندگان چه از نام قدیم و چه از نام جدید وبلاگ شما استفاده کنند می‌توانند به آن دست‌رس پیدا کنند.

به صرفه‌ترین انتخاب شما بعد از دامنه‌ی رایگان ثبت دامنه‌ های ملی (با پسوند ir.) است. این دامنه‌ها خوش‌بختانه قیمت مناسبی دارند و در بین کاربران داخل کشور محبوبیت زیادی هم دارند. انتخاب بعدی شما می‌تواند دامنه‌های عمومی معروفی مانند com. یا net. یا info. باشد. این دامنه‌ها شناخته شده‌اند و به وبلاگ شما وجهه‌ی بین‌المللی هم می‌دهند. هزینه‌ی آن‌ها هم برای ثبت یک‌ساله چندان بالا نیست.

تنظیم DNS

برای تغییر تنظیمات DNS کافی است پس از خرید دامنه وارد پنل کاربری دامنه‌ی خود که شرکت ثبت دامنه در اختیارتان گذاشته شوید و نیم سرورها را به نیم سرورهای سیستم بلاگینگ مورد نظرتان تغییر دهید. هم‌چنین در سرویس وبلاگ‌ساز باید بخش مربوط به امکان اتصال دامنه به وبلاگ را پیدا کنید و مشخصات دامنه‌تان را در آن وارد کنید. نیم سرورهای مشهورترین سرویس‌های وبلاگ‌نویسی به شرح زیر است.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های بلاگفا (blogfa) به وب‌سایت:

در بخش مدیریت وبلاگ  در منوی «امکانات» گزینه‌ی «دیگر امکانات…» را و از آن‌جا «اتصال دامنه به وبلاگ» را انتخاب کنید. نام دامنه و مشخصات مالک آن را -که احتمالاً خودتان هستید- وارد کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS20.OURIRAN.NET
NS21.OURIRAN.NET

* برای اطلاع کامل از نحوه اتصال دامنه به وبلاگ در سیستم وبلاگدهی بلاگفا مطلب نحوه اتصال دامنه به وبلاگ را مطالعه کنید.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های میهن بلاگ (mihanblog) به وب‌سایت:

در پنل وبلاگ‌تان در قسمت «دامین» گزینه‌ی «اتصال» را انتخاب کنید و نام دامنه‌تان را وارد کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS3.MIHANBLOG.COM
NS4.MIHANBLOG.COM

تبدیل وبلاگ‌های پرشین بلاگ  (persianblog) به وب‌سایت:

برای تبدیل وبلاگ به وب‌سایت در پرشین بلاگ باید علاوه بر خرید دامنه هاست هم خریداری کنید. پرشین بلاگ این امکان را به شما نمی‌دهد که نام دامنه‌ای را به ساب‌دومین پرشین بلاگ متصل کنید. شما فقط از پنل پرشین بلاگ برای نوشتن مطالب استفاده می‌کنید و سپس از طریق FTP آن‌ها را روی وب‌سایت/وبلاگ خود می‌فرستید. اگر شما هاست و دامنه هر دو را تهیه کرده‌اید چندان منطقی نیست مقید به پرشین بلاگ بمانید. بهتر است نرم‌افزار مدیریت وبلاگی مانند وردپرس را روی هاست‌تان نصب کنید و از آن رای وبلاگ‌نویسی استفاده کنید.

اگر هم‌چنان اصرار دارید از پنل پرشین بلاگ مطالب‌تان را ارسال کنید در بخش تنظیمات عمومی وبلاگ گزینه‌ی «اتصال وبلاگ به دامین شخصی» را انتخاب کنید و آدرس وب‌سایت و تنظیمات کاربری FTP ان را وارد کنید.

تبدیل وبلاگ‌های بلاگر(blogger) یا بلاگ اسپات (blogspot) به وب‌سایت:

وضعیت برای وبلاگ‌هایی که با بلاگر شرکت گوگل منتشر می‌شوند نیز همانند پرشین بلاگ است. برای اتصال دامنه‌تان به سرویس بلاگر باید در کنترل پنلی که شرکت هاستینگ در اختیارتان گذاشته A Record و CNAME را در تنظیمات DNS تغییر دهید.

CNAME: در تنظیمات زون‌های DNS خود یک زون رکورد (zone record) جدید از نوع CNAME ایجاد کنید. اگر قبلاً رکورد www دارید آن را پیش از ساخت رکورد CNAME حذف کنید. نام رکورد یا (در بعضی پنل‌ها Subdomain آن) را www انتخاب کنید. مقدار آن نیز باید ghs.google.com قرار دهید.

A Record (اختیاری – توصیه می‌شود):

اگر این تنظیم را انجام ندهید وقتی کاربری نام سایت شما را بدون www وارد می‌کند با پیغام خطا مواجه می‌شود و نمی‌تواند سایت‌تان را ببیند. اگر در لیست زون رکوردهایتان رکوردی از نوع A که نامی ندارد (در مواردی نام آن @ است) می‌بینید آن را حذف کنید. حالا یک رکورد جدید ایجاد کنید. نام رکورد (در بعضی پنل‌ها Subdomain آن) را خالی بگذارید یا (بسته به پنل‌تان) @ را انتخاب کنید. Type یا نوع رکورد باید A باشد و مقدار Host Name یا IP را باید یکی از IPهای ارایه شده توسط گوگل قرار دهید. از آن‌جا که این IPها چهار تا هستند این مرحله را باید ۴ بار و برای هر IP انجام دهید. در پایان چهار A Record با IPهای زیر خواهید داشت:

۲۱۶٫۲۳۹٫۳۲٫۲۱
۲۱۶٫۲۳۹٫۳۴٫۲۱
۲۱۶٫۲۳۹٫۳۶٫۲۱
۲۱۶٫۲۳۹٫۳۸٫۲۱

پس از این کار باید تنظیمات بلاگر خوذ را تغییر دهید. به پنل بلاگر خود وارد شوید و در تب «Settings» گزینه‌ی «Basic» را انتخاب کنید. در بخش «Publishing» روی لینک «Add a custom domain» و در کادر باز شده روی «Switch to advanced settings» کلیک کنید و نام دامنه‌تان را وارد کنید.

برخی پیش‌نهاد می‌کنند به جای خرید هاست پس از ثبت دامنه از سایت‌های واسط استفاده کنید. در این حالت تنظیمات CNAME و A Record را در سایت واسط انجام می‌دهید و سپس نیم سرورهایی را که از سایت واسط دریافت کرده‌اید در تنظیمات DNS در پنل کاربری دامنه‌تان وارد می‌کنید. قسمت تنظیمات در پنل بلاگر مثل قبل است. از جمله‌ی این سایت‌های واسط dnspark.com و zoneedit.com و incapsula.com را می‌توان نام برد.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های رزبلاگ (rozblog) به وب‌سایت:

در پنل وبلاگ‌تان از برگه‌ی «تنظیمات» گزینه‌ی «اتصال دامنه به وبلاگ» را انتخاب کنید. مشخصات دامنه‌تان را (نام دامنه، مالک دامنه، تلفن، و آدرس ایمیل مالک دامنه را) در بخش «اتصال دامنه جدید» وارد کنید و روی دکمه‌ی «اتصال دامنه» کلیک کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.RZB.IR
NS2.RZB.IR

تآیید اتصال دامنه‌ی شما از طرف رزبلاگ ممکن است ت ۴۸ ساعت زمان ببرد. پس از تأیید اتصال فعال می‌گردد.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های لوکس بلاگ (loxblog) به وب‌سایت:

 در پنل وبلاگ‌تان در قسمت «اتصال دامنه به وبلاگ» مشخصات دامنه‌تان را در بخش «اتصال دامنه جدید» وارد کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.MAHTARIN.COM
NS2.MAHTARIN.COM

دامنه‌ی شما باید توسط مدیر لوکس‌بلاگ تأیید شود.

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های ثامن بلاگ (samenblog) به وب‌سایت:

وارد پنل وبلاگ‌تان شود و از برگه‌ی «دیگر» که آخرین برگه در بالای صفحه است گزینه‌ی «اتصال دامنه» را انتخاب کنید. در کادر باز شده نام دامنه و ایمیل مالک دمنه را وارد کنید و روی دکمه‌ی «ذخیره» کلیک کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.SAMENBLOG.COM
NS2.SAMENBLOG.COM

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های بلاگ اسکای (blogsky) به وب‌سایت:

در پنل مدیریت وبلاگ‌تان به منوی «اتصال دامین به وبلاگ» بروید و نام دامنه‌تان را وارد کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.BLOGSKY.COM
NS2.BLOGSKY.COM

تنظیمات دامنه برای تبدیل وبلاگ‌های بلاگ وب (blogveb) به وب‌سایت:

در پنل مدیریت وبلاگ در بخش «امکانات» گزینه‌ی «دامین» را انتخاب کنید. در منوی باز شده «اتصال» را کلیک کنید و در کادر ظاهر شده نام دامنه‌تان را وارد کنید و روی دکمه‌ی «ذخیره»‌کلیک کنید.

نیم‌سرورهای زیر را باید در پنل کاربری دامنه تنظیم کنید:

NS1.BLOGVEB.COM
NS2.BLOGVEB.COM

ثبت دامنه آنلاین

برای خرید دامنه می‌توانید از سرویس ثبت دامنه آنلاین وب ثمین استفاده کنید. کلیه‌ی دامنه های بین‌المللی بلافاصله پس از ثبت فعال و قابل استفاده‌اند. دامنه های IR پس از ثبت باید مورد تأیید مرکز ثبت دامنه IR یا IRNIC برسند. این کار معمولاً در همان روز کاری یا اولین روز کاری بعدی انجام می‌شود. در هنگام ثبت دامنه نیم سرورهای سرویس وبلاگ‌دهی خود را مطابق راهنماهای بالا در قسمت نیم سرورهای دامنه وارد کنید. تنظیم نیم سرورهای وبلاگ روی دامنه پس از ثبت کامل دامنه نیز به سادگی از پنل مدیریت دامنه ممکن است. تغییر نیم سرورهای دامنه ممکن است چند ساعت به طول بینجامد. برای ثبت دامنه به بخش خدمات دامنه وب ثمین  مراجعه کنید. کلیه‌ی راهنمایی‌های لازم برای ثبت انواع دامنه‌ها در این صفحه در اختیار شما می‌باشد.

منبع : سایت طاها دومین

احتمالاً تا کنون اصطلاحات دامین Addon، ساب دومین، و دامین پارک شده به گوش‌تان خورده است. این‌ها همه امکاناتی هستند که سرویس‌دهنده‌ی هاست می‌تواند به عنوان امکانان اضافه روی فضای هاست خریداری شده در اختیار شما بگذارد. در این مطلب می‌خواهیم تفاوت‌های این سه نوع دامنه را به صورت ساده برای شما بیان کنیم.

Addon Domain

داشتن یک دامین addon بسیار شبیه داشتن یک وب‌سایت جداگانه است. دامنه‌ی addon به یک فولدر در فولدر wwwroot یا public_html اشاره می‌کند و فایل‌هایش در آن فولدر میزبانی خواهد شد. از این جهت دامین add-on دقیقاً یک ساب دومین یا زیردامنه است که نام دامین add-on روی آن پارک شده است.

دامنه‌ی addon باید از پیش ثبت شده باشد و نیم سرورهای آن باید با نیم سرورهای دامنه‌ی اصلی یکی باشد. به علاوه برای هر دامین addon که به حساب‌تان اضافه می‌کنید باید رکوردهای DNS جدا در حساب‌تان معرفی کنید. برای دست‌رس به addon domain سه راه وجود دارد:

  • به صورت مستقیم: www.addondomain.com
  • به صورت یک دایرکتوری روی دامنه‌ی اصلی: www.maindomain.com/addondomain
  • به صورت یک زیردامنه از دامنه‌ی اصلی: addondomain.maindomain.com

در هنگام دست‌رس به دامین add-on دقیقاً نام خود دامنه در نوار آدرس مرورگر دیده خواهد شد، در نتیجه دامنه addon مانند یک وب‌سایت مجزا عمل می‌کند. دامین addon با این‌که از همان فضای هاست و پهنای باند دامنه‌ی اصلی استفاده می‌کند، دارای دست‌رس FTP، ایمیل، و آمار وب مختص خود است و البته محتوای آن نیز می‌تواند کاملاً با دامنه‌ی اصلی متفاوت باشد. این دامنه از بیرون کاملاً شبیه یک وب‌سایت جداگانه است و بازدیدکننده‌ی عادی نمی‌تواند تشخیص دهد که با وب‌سایت دیگری هم‌زمان روی یک حساب هاستینگ قرار دارند.

ساب دومین/ زیردامنه (Sub-domain)

ساب دومین از همان دامنه‌ی موجود استفاده می‌کند و نام مخصوص خود را ندارد. در نتیجه برای استفاده از آن نیازی به ثبت نام دامنه نیست. همانند دامنه addon زیردامنه نیز به فولدری در داخل فولدر روت wwwroot یا public_html اشاره می‌کند. مثلاً اگر زیردامنه‌ی shop را روی دامنه‌ی اصلی ایجاد کنید کاربران برای دست‌رس به آن در مرورگر آدرس shop.maindomain.com را وارد خواهند کرد. معمولاً دست‌رس آنلاین به فضای ایمیل در سرویس‌های هاستینگ از طریق یک ساب دومین مانند mail.maindomain.com انجام می‌شود.

دامنه‌ی پارک شده (Parked Domain) یا آلیاس (Domain Alias)

دامین پارک شده یا آلیاس یا نام مستعار دامنه یک دامنه‌ی ثبت شده است که به یک دامنه‌ی موجود اشاره می‌کند. اگر مثلاً شما دامنه‌ی parkeddomain.com را ثبت کنید و آن را روی دامنه‌ی دیگری مانند maindomain.com پارک کنید، وقتی در مرورگر آدرس parkeddomain.com وارد شود اتصال به maindomain.om برقرار خواهد شد و چیزی که در نهایت در نوار آدرس مرورگر دیده خواهد شد عبن محتوای سایت اصلی است. معمولاً این کار را زمانی انجام می‌دهند که می‌خواهند نام دامنه را ثبت کنند و از‌ آن برای نمایش محتوای همان سایت اصلی استفاده کنند. در این حالت نیازی به خرید هاست مجزا نیست. به علاوه در مواردی اگر دو سایت روی دو سرویس جدا عیناً کپی هم باشند ممکن است از طرف جست‌جوگرها در رتبه‌بندی با جریمه مواجه شوند.

دامین پارک شده یا آلیاس از همان نیم سرورهای دامنه‌ی اصلی استفاده می‌کند. هر آدرس ایمیلی که تحت دامنه‌ی اصلی تعرف شود عیناً برای دامنه‌ی پارک شده نیز ایجاد می‌گردد و قابل استفاده است.

فوروارد کردن یا ریدایرکت کردن دامنه (Domain Forwarding یا Domain Redirection)

دومین فورواردینگ وقتی استفاده می‌شود که شما دو دامنه با دو هاست مجزا دارید ولی احتیاجی به طراحی دو سایت مجزا یا داشتن دو نام دامنه‌ی مجزا در نوار آدرس نمی‌بینید. از طریق کنترل پنل هاست دامنه‌ای که می‌خواهید آن را ریدایرکت کنید نام دامنه‌ی وب‌سایت اصلی‌تان یا آدرس صفحه‌ یا زیردامنه‌ای از آن وب‌سایت را که مایلید بازدیدکنندگان سایت فعلی ببینند به عنوان مقصد وارد می‌کنید. در این حالت وقتی در نوار آدرس مرورگر نام دامنه‌ی فوروارد شده وارد شود مرورگر به وب‌سایت اصلی وصل می‌شود و نام وب‌سایتی که در نوار آدرس دیده می شود نیز تغییر می‌کند و به maindomain.com یا یک صفحه یا زیردامنه از آن تبدیل می‌شود.

برای ریدایرکت کردن لزومی نارد هر دو دامنه دارای نیم سرورهای مشابه باشند، زیرا شما دو سرویس کاملاً مجزا را به یک‌دیگر متصل نموده‌اید و در واقع از یکی از فضاهای هاستینگی که خریداری کرده‌اید استفاده‌ی کامل نکرده‌اید. هر کدام از این دو دامنه سرویس ایمیل و FTP مستقل خود را دارند.

منبع : سایت طاها دومین

انتخاب یک نام دامنه‌ی ایده‌آل برای وب‌سایت مهم‌ترین و اغلب دشوارترین گام در آغاز راه فعالیت در فضای آنلاین است. ابزارها و وب‌سایت‌های زیادی وجود دارند که می‌توانند در آسان کردن پیدا کردن دامنه‌های خوش‌فرم و آزاد و پیش‌نهاد کردن نام‌های مشابه به عبارت‌های جست‌جوی شما کمک مؤثری باشند.

می‌خواهیم تعدادی از این ابزارهای وب را که در یافتن و انتخاب نام دامنه می‌توانید به کمک‌شان تکیه کنید معرفی کنیم. این ابزارهای پیش‌نهاد و جست‌جو متنوعند و امکاناتی دارند و حتماً برخی از آن‌ها را در جمع ابزارهای محبوب خود قرار خواهید داد.

۱-Domainr:

پیدا کردن نام دومین با پسوندهای ناشناخته‌تر

در سال‌های اخیر پیدا کردن یک نام دامنه‌ی خوب با پسوندهای معروفی مثل com. و net. دشوار شده است. Domainr یک ابزار وب است که به شما در جست‌جوی پسوند دامنه‌های ناشناخته‌تر که دامنه‌هایی مانند last.fm و del.icio.us را متمایز کرده‌اند کمک می‌کند. اگرچه نتایج جست‌جو شامل دامنه‌های سطح بالای معروف هم می‌شود اگر دامنه‌ی خوبی در دست‌رس باشد.

۲-Dot-o-mator:

پیدا کردن دومین بر اساس موضوع

این ابزار وب نام‌های دامنه را بر اساس  چند کلیدواژه مثلاً یک کلمه‌ی آغازی و یک کلمه‌ی پایانی  انتخاب می‌کند. یک راه دیگر استفاده از این ابزار انتخاب یک رده (موضوع) برای کلیدواژه‌ی آغازی و یک رده برای کلیدواژه‌ی پایانی است. این ابزار دست کم برای ایده گرفتن در مورد نام سایت مفید است. این سایت یک ابزار تولید نام دامنه‌ی وب ۲ هم دارد که نام‌های بی‌مزه‌ای که احتمالاً در فضای سایت‌های تعاملی و اجتماعی وب دویی مطلوبیت دارند می‌سازد.

۳-Bust A Name:

جست‌جو، سازمان‌دهی، مدیریت و ذخیره نام دومین‌های پیش‌نهادی

این ابزار دامنه‌یاب از داده‌های زبانی برای جست‌جوی دامنه‌ها استفاده می‌کند.  شما می‌توانید نتایج جست‌جوی خود را مدیریت/سازمان‌دهی کنید یا برای استفاده‌ی بعدی ذخیره کنید. Bust A Name یک لیست لغات دارد که کلمه‌هایی مشابه عبارت جست‌جوی خودتان را به شما پیش‌نهاد می‌کند. نتایج را می‌توانید در فولدرهایی سازمان‌دهی کنید. دامنه‌های پیش‌نهادی را می‌توانید به ترتیب کیفیت (خوش‌خوانی) و طول نیز ببینید.

۴-Domain Tools:

جست‌جوی دومین، whois، whois معکوس، دومین‌های فروشی

مجموعه‌ای از موتورهای جست‌جوی نام دامنه است که به شما در به دست آورن اطلاعات درباره‌ی نام دامنه‌ها کمک می‌کند. این سایت یک جست‌جوی whois دارد که سوابق ثبت یک دامنه را بر می‌گرداند؛ و یک جست‌جوی whois معکوس که با گرفتن نام یک فرد یا مؤسسه اطلاعات دامنه‌هایی را که او ثبت کرده ارایه می‌دهد. این سایت نام دامنه‌های مشابه را به شما پیش‌نهاد می‌کند، و نشان می‌دهد برای هر نام دامنه‌ای کدام پسوندها (TLDها) آزادند و کدام نام دامنه‌ها به معرض فروش گذاشته شده‌اند.

۵-Domize:

چک کردن دومین‌های آزاد به همراه ویجت جست‌جوگر دومین قابل نصب روی وب‌سایت‌های شخصی

یک موتور جست‌جوی سریع مبتنی بر آژاکس است که برای چک کردن سریع در دست‌رس بودن دامنه‌ها می‌توانید از آن استفاده کنید. Domize یک ویجت هم دارد که با نصب آن روی وب‌سایت‌تان، یک موتور جست‌جوی دامنه در اختیار بازدیدکنندگان‌تان می‌گذارید.

۶-squurl:

جست‌جو گر بسیار سریع دومین

این هم یک موتور جست‌جوی دامنه‌ی سریع آژاکسی است که پیش‌نهادهایش می‌تواند برای یافتن دامنه‌های شبیه آن‌چه جست‌جو کرده‌اید کمک می‌کند.

منبع : سایت طاها دومین

۷-DomainsBot:

جست‌جوگر نام دومین با امکان جست‌جوی پیش‌رفته

یک موتور جست جوی دامنه با امکانات جست‌جوی پیش‌رفته است که می‌توانید برای گرفتن نتایج بهتر از ان استفاده کنید. برای مثال می‌توانید بیش‌ترین تعداد کاراکتر در دامنه‌های پیش‌نهادی را محدود کنید تا دامین‌های کوتاه‌تری به عنوان پیش‌نهاد دریافت کنید یا می‌توانید دامنه‌های دارای خط تیره را از لیست نتایج حذف کنید. هم‌چنین این ابزار دامنه‌های ثبت‌شده‌ای را که برای فروش عرضه شده‌اند به شما نشان می‌دهد.

۸-dnScoop:

برآورد ارزش دومین‌های ثبت شده و پیش‌نهاد قیمت

این ابزار کاری متفاوت با ابزارهای قبلی دارد. dnScoop می‌کوشد ارزش یک دامنه را بر اساس اطلاعات آماری‌یی مانند ترافیک سایت، لینک‌های دریافتی، عمر دامنه، و عوامل دیگر تخمین بزند. اگر به دنبال خرید یک دامنه‌ی ثبت‌شده‌اید این ابزار می‌تواند از ارزش واقعی آن دامنه تصور خوبی به شما بدهد. به کمک این اطلاعات شما می‌توانید تصمیم بگیرید که آیا قیمتی که مالک فعلی دامنه از شما درخواست کرده منصفانه است یا نه یا می‌توانید پیش‌نهاد قیمت مناسبی بدهید.

۹-StuckDomains:

پیدا کردن دومین‌های تازه منقضی شده

این وب‌سایت یک دیتابیس از دامنه‌های منقضی شده‌ای است که مالک پیشین آن‌ها تا کنون اقدامی برای تمدید دوره‌ی ثبت‌شان انجام نداده است. ممکن است در این میان نام‌های خوبی پیدا کنید که تا حالا در دست‌رس نبوده‌اند اما اکنون می‌توانید برای ثبت‌شان اقدام کنید.

۱۰-Nameboy:

جست‌جوی نام دومین بر اساس دو کلمه‌ی کلیدی

این سایت یک نام‌دامنه‌ساز محبوب است که کار کردن با آن بسیار سریع و راحت است. دو کلمه «اولیه» و «ثانویه» که توضیح دهنده‌ی موضوع وب‌سایت شماست به آن می‌دهید و بر اساس این ورودی Nameboy نام دامنه‌های در دست‌رس را با چندین پسوند دامنه‌ی معروف‌تر به شما پیش‌نهاد می‌کند. این ابزار یک ویژگی کلمه‌های هم‌قافیه هم دارد که می‌کوشد نام دامنه‌هایی به شما پیش‌نهاد کند که با کلمه‌های جست‌جویتان هم‌قافیه باشند.

۱۱-dyyo.com:

پیدا کردن نام دومین‌های 4حرفی

استفاده از نام دامنه‌های کوتاه‌تر که تایپ کردن و به خاطر سپردن‌شان راحت‌تر باشد بسیار معمول است. تخصص dyyo.com کمک به شما در پیدا کردن نام دامنه‌های ۴حرفی است! می‌توانید برای این سایت مشخص کنید که مثلاً حرف اول نباید a باشد و حرف آخر باید y باشد.

۱۲-Instant Domain Search:

احتمالاً این سریع‌ترین ابزار جست‌جوی نام دامنه‌ای است که می‌توانید پیدا کنید. هم‌چنان که شما مشغول تایپ کردنید این سایت نتایج را به شما نشان می‌دهد. نایج شامل چند پسوند دامنه‌ی معروف است و مشخص می‌کند کدام دامنه‌ها ثبت شده‌اند، کدام دامنه‌ها آزادند، و کدام دامنه‌های ثبت شده برای فروش عرضه شده‌اند.

منبع : سایت طاها دومین

معرفی دامنه‌ی tel.

دامنه‌ی tel. از دامنه‌های سطح بالای نظارت شده است. یک دامنه‌ی نظارت شده (Sponsored) از طرف یک انجمن یا مجمع به نمایندگی از جامعه‌ی هدف آن دامنه پشتیبانی می‌شود. کار ناظر دامنه این است که محدودیت‌ها و مقرراتی برای ثبت دامنه تعیین کند تا از صلاحیت ثبت‌کننده برای در اختیار داشتن دامنه‌ای با پسوند مورد نظر اطمینان حاصل شود. از این جهت دامنه‌های نظارت شده بی‌شباهت به دامنه‌های کشوری نیستند.

دامنه‌ی tel. تحت نظارت و مدیریت Telnic ثبت می‌شود. هدف از ارایه‌ی این دامنه ایجاد یک فضای نام اختصاصی برای خدمات ارتباطات اینترنتی بود. مجموعه‌ی دامنه‌های tel. ثبت شده یک کتابچه‌ی راهنما یا دفترچه تلفن بین‌المللی ایجاد می‌کنند که در آن‌ها می‌توان انواع اطلاعات مورد نیاز درباره‌ی مالک هر دامنه را روی خود سیستم DNS مشاهده کرد، بدون آن‌که نیاز به ایجاد یک وب‌سایت یا تهیه‌ی یک فضای هاست باشد.

هم‌چنین هر دامنه‌ی tel. به عنوان یک OpenID عمل می‌کند و بسیاری از کلاینت‌های VoIP می‌توانند مستقیماً به یک دامنه‌ی tel آدرس‌دهی کنند. OpenID شناسه‌ای است که به می‌تواند برای ورود به سایت‌هایی که از استاندارد OpenID پشتیبانی می‌کنند به جای نام کاربری و رمز عبور به کار رود. به عبارتی اگر سایتی امکان لاگین از طریق OpenID داشته باشد (که تعداد این گونه سایت‌ها رو به افزایش است) شما می‌توانید به جای ایجاد و به خاطر سپردن شناسه و رمز عبور مختص آن سایت از نام دامنه‌ی tel خود استفاده کنید و به سایت لاگین کنید.

مدیریت دامنه

دامنه‌های tel از اوایل سال ۲۰۰۹ برای ثبت عمومی آزاد بوده‌اند. برای ایجاد و ویرایش اطلاعات در دامنه‌تان باید از کنترل پنلی وب‌سایتی که Telnic برای هر شرکت ثبت کننده ایجاد کرده استفاده کنید. هم‌چنین می‌توانید از کلاینت‌های مجانی که روی انواع گوشی‌های هوشمند نصب می‌شوند، ابزار ایمیل‌خوان Outlook، کلاینت‌های VoIP و بسیاری از کلاینت‌های دیگر برای انتشار اطلاعات مورد نظرتان روی دامنه‌های tel استفاده کنید، حتا این کار از طریق پیام کوتاه (SMS) هم ممکن است.

کنترل پنلی که Telnic در اختیار شرکت‌های ثبت دامنه می‌گذارد یک برنامه منبع باز است و شرکت‌ها می‌توانند مطابق میل خود در کنترل پنلی که در نهایت در اختیار مشتریان‌شان قرار می‌دهند تغییرات ایجاد کنند. در فضای وب همه‌ی دامنه‌های tel مستقیماً به یک صفحه‌ی وب متعلق به Telnic اشاره می‌کنند که اطلاعاتش در لحظه گردآوری می‌شود و اطلاعات تماس صاحب دامنه را که در سیستم DNS ذخیره شده نمایش می‌دهد. در نتیجه راه دیگر مشاهده محتوای دامنه‌های tel جست‌جوی مستقیم DNS است. هم‌چنین برنامه‌های متن باز زیادی هستند که می‌توانند روی ابزارهای مختلف به دامنه‌های tel دست‌رس پیدا کنند.

چه چیز دامنه‌های tel خاص است؟

بر خلاف دامنه‌های سطح بالای دیگر پس از ثبت یک دامنه tel برای قرار دادن اطلاعات احتیاجی به خرید فضای هاست و ایجاد وب‌سایت نیست، زیرا اطلاعات مستقیماً در سیستم نام دامنه (DNS) و در داخل رکوردهای نام دامنه ذخیره می‌شود. برای دامنه‌های سطح بالای دیگر DNS فقط آدرس IP را برمی‌گرداند.

از آن‌جایی که در سیستم دامنه‌های tel هر نوع اطلاعات تماسی را می‌شود قرار داد استفاده از آدرس‌های ایمیل یا شماره تلفن‌های موقت و مانند این‌ها برای افزایش امنیت ممکن است. هم‌چنین رکوردهای DNS با رمزگذاری ۱۰۲۴بیتی رمز شده‌اند و در پوشه‌هایی به حالت مخفی قرار گرفته‌اند که تنها پس از تبادل جفت کلیدهای عمومی-خصوصی با هر فرد آشکار می‌شوند. در نتیجه سیستم در برابر اسپمرها محافظت می‌شود.

صحت اطلاعات دامنه‌های tel.

در دوره‌ی ابتدایی معرفی دامنه‌ی tel که به آن دوره‌ی طلوع (Sunrise Period) گفته می‌شود ثبت دامنه‌ها تنها در اختیار صاحبان برندهای شناخته شده بود و می‌شد فرض کرد اطلاعات تماسی که دریافت می‌شود قابل اطمینانند. اما پس از این دوره‌ی کوتاه که ثبت دامنه‌ها محدودیت داشت با پرداخت مبلغ لازم گروهی از افراد می‌توانستند هر دامنه‌ای را ثبت نماید (Landrush Period) بدون آن‌که واقعاً نام برندی مرتبط با نام دامنه‌اش در اختیار داشته باشند. در این دوره برای ثبت دامنه‌ها مبالغ عمده‌ای دریافت می‌شد. به علاوه در دوره‌ی پس از آن که ثبت دامنه عمومی گردید هر کسی می‌تواند هر نام دامنه‌ای را ثبت نماید بدون آن‌که چیزی بیش از مبلغ ثبت متعارف دامنه بپردازد.

در نتیجه اطلاعات موجود در دامنه‌های tel دیگر به همان اندازه قابل اعتمادند که هر اطلاعاتی که در سیستم DNS دامنه‌های سطح بالای دیگر می‌بینید قابل اعتماد است. هر فرد صاحب دامنه‌ای می‌تواند اطلاعاتی را که می‌خواهد در سیستم DNS دامنه‌اش ذخیره کند.

همانند همه‌ی دامنه‌های سطح بالای عمومی دیگر صاحبان برندهای تجاری شناخته شده می‌توانند از «سیاست یکسان رفع اختلاف نام دامنه» (UDRP) برای ثبت ادعا و پس گرفتن نام دامنه‌های مرتبط با برندشان استفاده کنند.

درباره‌ی دامنه‌های tel. بیش‌تر بدانید

  • از آن‌جایی که روی دامنه‌های tel نمی‌توان وب‌سایت ایجاد کرد نیم سرورهای خاصی برای این دامنه‌ها باید استفاده شوند و امکان تغییر آن‌ها وجود ندارد. این نیم سرورها را در زمان ثبت دامنه شرکت ثبت کننده از طرف Telnic برای دامنه‌تان تعیین می‌کند.
  • امکان ارسال و دریافت ایمیل روی دامنه‌های tel همانند دیگر دامنه‌های سطح بالا ممکن است. اما به علت طبیعت متفاوت هاستینگ دامنه‌های tel رکورد  MX در زون‌های DNS یک دامنه‌ی tel باید از کنترل پنل هاستینگ  دامنه که Telnic در اختیارتان می‌گذارد انجام شود.
  • پس از ثبت دامنه‌ی tel اطلاعات دست‌رس به کنترل پنل هاستینگ آن دامنه به آدرس ایمیل شما ارسال می‌شود. چنان‌که گفتیم این کنترل پنل با هاستیگ معمولی تفاوت دارد و شما نمی‌توانید روی آن فایلی آپلود کنید. تنها کاربرد آن ارایه‌ی اطلاعات مربوط به خودتان است که در رکوردهای DNS دامنه‌تان ذخیره می‌گردد. گاهی گفته می‌شود دامنه‌ی tel مانند یک کارت ویزیت عمل می‌کند که شما را معرفی می‌کند و اطلاعات تماس‌تان را ارایه می‌دهد.
  • باید پس از ثبت دامنه به کنترل پنل هاستینگ خود لاگین کنید و دست کم یک مورد روش تماس در دست‌رس عموم در آن ثبت کنید. این ابزار تماس می‌تواند یک شماره تلفن، یک آدرس ایمیل، یک شناسه‌ی پیام‌رسانی فوری (آیدی چت)، یا یک لینک وب باشد. اگر تا ۳۰ روز این کار را انجام ندهید Telnic یک لینک وب به همان دامنه‌ی tel خودتان را در بخش اطلاعات تماس شما ایجاد خواهد کرد. در نتیجه دامنه تنها به خودش اشاره خواهد کرد!
  • می‌توانید تا ۳۰۰۰ (در واقع ۲۹۹۹ تا، یکی را برای www کنار بگذارید) زیردامنه یا ساب دومین روی یک دامنه‌ی tel ایجاد کنید. هر کدام از این زیردامنه‌ها می‌توانند تا ۱۰۰ رکورد DNS را در خود جا دهند.
  • امکان حفظ محرمانگی اطلاعات شخصی (Privacy Protection) برای افرادی که دامنه‌های tel را ثبت می‌کنند وجود دارد. اما برای شرکت‌ها چنین امکانی ایجاد نشده است. در نتیجه اگر دامنه‌ی tel به نام یک فرد ثبت شده باشد می‌تواند مانع نمایش اطلاعات شخصی‌اش در whois دامنه‌اش شود، اما دامنه‌ای که به نام یک شرکت/ سازمان /نهاد /مؤسسه ثبت شود همه‌ی اطلاعاتش در whois نمایش داده می‌شود.
  • امکان ایجاد چایلد نیم سرورها (Child Name Server) برای دامنه‌های tel وجود ندارد. در نتیجه نمی‌توانید نیم سروری مانند ns1.domainname.tel ایجاد کنید.
  • منبع : سایت طاها دومین

WHOIS چیست؟

Whois یک پروتکل درخواست و پاسخ است که برای درخواست دیتابیس محل ذخیره‌ی کاربران ثبت شده‌ی منابع اینترنت مانند نام دامنه، بلوک‌های آدرس IP، شبکه‌های خودگردان، و برخی اطلاعات دیگر به کار می‌رود. این پروتکل محتوای دیتابیس را به فرمت مناسب خوانده شدن توسط کاربر بر می‌گرداند.

به شکل ساده‌تر و آن‌چه برای کاربرد هرروزه‌ی کاربران اینترنت لازم است Whois لیست رکوردهایی را نگه‌داری می‌کند که مالکان دامنه‌ها و اطلاعات تماس آن‌ها را مشخص می‌کند. مقررات مربوط به ثبت دامنه‌ها و مالکیت آن‌ها را «شرکت تخصیص نام‌ها و دامنه‌های اینترنتی» (ICANN) تعیین می‌کند. امروزه رکوردهای Whois به یکی از منابع اساسی برای حفظ یک‌پارچگی فرآیند ثبت و مالکیت دامنه تبدیل شده‌اند.

رکورد Whois چیست؟

یک رکورد Whois شامل همه‌ی اطلاعات مرتبط با یک فرد، گروه، شرکت، یا سازمان را که دامنه‌ای را به نام خود ثبت کرده مطابق آن‌چه در زمان ثبت دامنه ارایه شده می‌گردد. معمولاً یک رکورد Whois اطلاعات زیر را در بر دارد:

  • نام و اطلاعات تماس و آدرس ثبت کننده (مالک دامنه)
  • نام و اطلاعات تماس شرکت ثبت دامنه (که دامنه‌ را به نام مالک ثبت نموده)
  • تاریخ ثبت
  • نیم سرورهای دامنه
  • آخرین به‌روزرسانی
  • تاریخ انقضای دامنه
  • به‌علاوه در بیش‌تر موارد اطلاعات تماس ادمین، رابط فنی، و رابط مالی دامنه نیز که اغلب همان مالک دامنه‌اند در رکورد Whois دیده می‌شوند.

مدل‌های Whois

دو مدل داده‌ی متفاوت برای ذخیره‌ی اطلاعات منابع Whois وجود دارد:

۱- مدل رقیق (Thin):

جست‌جوی Whois رقیق تنها اطلاعات شرکت ثبت دامنه، نیم‌سرورها، و تاریخ‌های ثبت را بر می‌گرداند. برای به دست آوردن اطلاعات بیش‌تر درباره‌ی مالک دامنه باید یک جست‌جوی Whois ثانویه از شرکت ثبت دامنه‌ی مشخص شده انجام داد. به عبارت دقیق‌تر در Whois رقیق یک سرور Whois تنها نام سرور Whois شرکت ثبت مربوط به آن دامنه را بر می گرداند و جزییات کامل اطلاعات Whois دامنه را باید از سرور Whois دوم درخواست کرد. برای مثال سرورهای Whois دامنه‌ی com. تنها درخواست whois را به شرکت ثبت مربوط به دامنه‌ی جست‌جو شده ارجاع می‌دهند.

۲- مدل غلیظ (Thick):

در Whois غلیظ اطلاعات ثبت دامنه به شکل کامل ارایه می‌شود. این اطلاعات کامل شامل اطلاعات تماس (ثبت کننده، ادمین، رابط فنی، و رابط مالی) می‌شود. در نتیجه با یک جست‌جوی Whois غلیظ همه‌ی اطلاعات لازم درباره‌ی مالک دامنه، محل ثبت دامنه، نیم سرورهای دامنه، تاریخ ثبت، تمدید، و انقضای دامنه می‌شود. در این حالت یک سرور Whois همه‌ی اطلاعات را به جای ارجاع دادن به سرور Whois شرکت ثبت دامنه خود ذخیره می‌کند. مثلاً برای دامنه‌های org. یک سرور Whois می‌تواند همه‌ی اطلاعات را مستقیماً برگرداند.

تفاوت‌های دو مدل

مدل Whois غلیظ یک‌پارچه‌تر و پایدارتر است و سرعت پاسخ‌گویی آن به درخواست‌ها تا حدودی بیش‌تر است. اگر یک شرکت ثبت دامنه کار را تعطیل کند سرور Whois غلیظ هم‌چنان همه‌ی اطلاعات ضروری را در اختیار دارد (به شرط آن‌که ثبت کننده اطلاعات درست وارد کرده باشد و ویژگی محرمانگی اطلاعات تماس را روی دامنه‌اش فعال نکرده باشد). اما در مدل رقیق ممکن است دست‌رس به اطلاعات تماس آسان نباشد و مالک دامنه برای اثبات مالکیت و کنترل دامنه‌اش به مشکل بخورد.

جزییات مدل مورد استفاده برای ذخیره‌ی رکوردهای Whois میان رجیستری‌های دامنه‌های سطح بالا متفاوت است. برخی دامنه‌های سطح بالا مانند com و net از مدل Whois رقیق استفاده می‌کنند؛ در نتیجه شرکت ثبت دامنه باید اطلاعات مشتریان را خود نگه دارد. اما بقیه‌ی رجیستری‌های دامنه‌های سطح بالای جهانی مانند org از مدل Whois  غلیظ استفاده می‌کنند. دامنه‌های سطح بالای کشوری هر کدام در این مورد مقررات خود را دارند.

منبع : سایت طاها دومین

کاربردهای اطلاعات Whois

هدف و ارزش اطلاعات سیستم Whois در طول تاریخ اینترنت تکامل پیدا کرده است. برخی از فایده‌هایی که اکنون می‌توان برای داده‌های Whois بر شمرد عبارتند از:

  • تقویت ثبات و امنیت اینترنت با فراهم آوردن اطلاعات مناسب برای مدیران شبکه‌ها، گروه‌های پاسخ به رخ‌دادهای رایانه‌ای، و ISPها.
  • تنظیم وضعیت ثبتی نام‌های دامنه
  • پشتیبانی از مأموران قانون در ملی و بین‌المللی
  • کمک به مبارزه با انواع روش‌های سوء استفاده از فناوری اطلاعات و جرایم سازمان‌یافته‌ی اینترنتی
  • کمک به بررسی و رفع منازعه‌های مربوط به نام برندها، نقض حق کپی‌رایت، سرقت، و سوء استفاده از نام دامنه‌ها مطابق با مقررات و معاهده‌های بین‌الملی و قوانین کشوری
  • کمک به صاحبان کسب و کار و کاربران و سازمان‌ها در مقابله با کلاه‌برداری و حفاظت از منافع عمومی
  • تقویت اطمینان کاربران به اینترنت به عنوان یک ابزار کارآمد و مطمئن ارتباطی با فراهم آوردن اطلاعات درباره‌ی هویت افراد و گروه‌های مسؤول سرویس‌ها و محتوای آنلاین اینترنت
  • ردیابی فرستندگان اسپم و بدافزارها
  • کمک به ثبت کننده‌های دامنه برای اطمینان از ثبت دامنه به نام خودشان و با اطلاعات درست

دقت اطلاعات و روش تغییر رکورد Whois

اطلاعات یک رکورد Whois نخست در هنگام ثبت هر دامنه و توسط ثبت‌کننده (مالک) دامنه اظهار می‌شوند. با گذشت زمان ممکن است این اطلاعات قدیمی شود. ICANN لازم می‌داند که هر ثبت‌کننده‌ی دامنه بتواند اطلاعاتش را در صورت نیاز به‌روز کند. به همین دلیل شرکت ثبت دامنه باید به طور دوره‌ای اطلاعات تماس موجود در رکورد whois را برای مالک دامنه بفرستد و صراحتاً از وی درخواست کند که در صورت مشاهده‌ی هرگونه اشتباه در اطلاعات برای اصلاح آن اقدام کند.

هر شرکت ثبت دامنه‌ برای تغییر اطلاعاتی که در رکورد whois ظاهر می‌شود رویه‌های خود را دارد. معمولاً این روش‌های تفاوت زیادی با هم ندارند و عموماً شامل دست‌رس به اطلاعات حساب از طریق وب‌سایت شرکت ثبت دامنه یا تماس تلفنی می‌شود. اعمال اطلاعات جدید معمولاً کمی زمان می‌برد. این زمان ممکن است تا ۲۴ ساعت باشد.

داشتن اطلاعات whois دقیق و به‌روز برقراری تماس با مالک یا ادمین دامنه را آسان‌تر می‌سازد. در عین حال به علت آن‌که در مورد بسیاری از دامنه‌های سطح بالای عمومی اجباری برای کنترل صحت اطلاعات وارد شده توسط مالک دامنه در هنگام ثبت وجود ندارد شرکت‌های ثبت دامنه نمی‌توانند دقت اطلاعات موجود در رکوردهای Whois را تضمین کنند.

محرمانگی اطلاعات Whois

اولین نکته این است که هیچ راهی برای مخفی کردن ثبت یک دامنه وجود ندارد، بنابراین هر کسی می‌تواند از طریق چک کردن Whois متوجه ثبت شدن یا آزاد بودن یک دامنه شود.

بنا به مقررات ICANN اطلاعات تماس افراد ثبت کننده و مدیران یک نام دامنه باید به شکل عمومی از طریق دایرکتوری‌های Whois در دست‌رس باشد. این اطلاعات شامل آدرس ایمیل، آدرس پستی و شماره تلفن می‌شود.

برخی از شرکت‌های ثبت دامنه سرویس‌هایی برای ثبت محرمانه‌ی دامنه در اختیار ثبت کننده‌ها قرار می‌دهند که عموماً‌ به نام «پراکسی سرویس» (Proxy Service) شناخته می‌شوند. در این سرویس‌ها به جای نمایش اطلاعات تماس مالک دامنه اطلاعات تماس شرکت ثبت یا شرکت سومی را که با آن‌ها طرف قرارداد است و کارش فراهم کردن همین سرویس‌هاست در رکورد Whois نشان می‌دهند. در صورت استفاده از این سرویس‌های ثبت محرمانه شرکت فراهم کننده‌ی خدمات محرمانگی دامنه یا پراکسی سرویس به عنوان مالک و مرجع تماس دامنه معرفی می‌شود.

باید توجه کرد که حتا در صورت استفاده از سرویس‌های محرمانگی دامین ناشناس ماندن مالک دامنه ضمانت شده نیست. شرکت‌های ثبت ممکن است در اثر الزامات قانونی در صورت دریافت دستور از مراجع ذی‌صلاح قانونی مجبور به ارایه‌ی این اطلاعات به آن‌ها شوند.

برخی از دامنه‌های سطح بالا به‌ویژه تعدادی از دامنه‌های سطح بالای کشوری امکان محرمانه نگه داشتن اطلاعات تماس Whois را نمی‌دهند. از جمله دامنه‌ی کشوری ir متعلق به کشورمان، و دامنه‌ی us متعلق به ایالات متحده‌ی آمریکا. هم‌چنین دامنه‌های ca متعلق به کانادا امکان محرمانگی برای دامنه‌های متعلق به شرکت‌ها و سازمان‌ها ندارند. همین مطلب برای دامنه‌ی سطح بالای عمومی‌یی مانند tel نیز صادق است.

اگر شرکت ثبت کار را تعطیل کند ممکن است مالک دامنه‌ای که اطلاعات whois آن محرمانه نگه داشته شده برای بازیابی کنترل دامنه‌ی خود به مشکل بخورد. به همین دلیل عاقلانه‌تر آن است که اطلاعات محرمانه نگه داشته شده را شرکت ثبت به امانت به شرکت سومی بسپارد.

منبع : سایت طاها دومین

چگونه Whois یک دامنه را ببینیم؟

برای مشاهده‌ی رکوردهای Whois یک دامنه می‌توان از خط فرمان سیستم عامل یا وب‌سایت‌های متعددی که این کار را انجام می‌دهند استفاده کرد.

۱- whois گرفتن از طریق خط فرمان:

دستور whois به طور پیش‌فرض در سیستم عامل‌های لینوکس وجود دارد. کافی است در خط فرمان پس از دستور whois نام دامنه‌ی مورد نظرتان را وارد کنید. مثلا:

whois www.websamin.com

اطلاعات سایت وب‌ثمین را بر می‌گرداند. این دستور در لینوکس گزینه‌های متعددی دارد که فراتر از بحث آشنایی با whois است.

در سیستم عامل ویندوز دستور whois به طور پیش‌فرض وجود ندارد. اما مایکروسافت بسته‌ی بسیار کوچکی را به شکل یک فایل exe تهیه کرده است که می‌توانید با دانلود آن و قرار دادنش در مسیر پیش‌فرض دستور cmd یا تغییر دایرکتوری مسیر cmd به محل ذخیره‌ی فایل whois.exe از طریق خط فرمان و دقیقاً همانند دستور بالا در لینوکس اطلاعات whois هر دامنه‌ای را جست‌جو کرد.

Whois گرفتن از دامنه با خط فرمان ویندوز

۲- whois گرفتن از طریق وب‌سایت‌ها و ابزارهای آنلاین:

برای این کار وب‌سایت‌ها و ابزارهای زیادی هست. یک جست‌جوی ساده در گوگل با کلمه‌ی whois تعداد زیادی از این ابزارهای آنلاین را در اختیار شما می‌گذارد، سایت‌هایی مانند:

whois.net

whois.com

domaintools.com

network-tools.com

ws.arin.net

internic.net/whois.html

betterwhois.com

ابزار جست‌جوگر دامنه‌ سایت وب ثمین هم برای دامنه‌های ثبت شده اطلاعات whois را بر می‌گرداند. کافی است پس از جست‌جوی نام دامنه و مشاهده‌ی عبارت «متأسفانه این دامنه قبلاً‌ ثبت شده است» در سمت چپ روی لینک whois کلیک کنید.

۳- whois گرفتن از طریق برنامه:

نرم‌افزارهایی وجود دارند که می‌توانید روی کامپیوتر خود داشته باشید و با استفاده از آن‌ها اطلاعات whois هر نام دامنه ای را مشاهده کنید، مانند Active Whois یا Whois Tool. هم‌چنین می‌توانید با افزودن یک اسکریپت به سایت‌تان امکان whois گرفتن از طریق سایت را به بازدیدکنندگان‌تان بدهید.

منبع : سایت طاها دومین

نام دامنه‌های فارسی

عادت کرده‌ایم و تقریباً برایمان بدیهی شده است که محیط اینترنت را باید به زبان انگلیسی درک کنیم. این امر از ساده‌ترین قسمت اینترنت که انتخاب نام دامنه است آغاز می‌شود. همه‌ی ما یاد گرفته‌ایم که باید آدرس وب سایت را در مرورگر با الفبای انگلیسی واردکنیم. اما شاید بتوانیم کم کم این موضوع را به فراموشی بسپاریم. مدتی است که امکان ثبت دامنه به زبان‌های مادری و با الفبای محلی به وجود آمده است.

نام دامنه‌های بین‌المللی شده (IDN)

نام دامنه‌های بین‌المللی شده (Internationalised Domain Names) به نام دامنه‌هایی که گفته می‌شود که به جای الفبای انگلیسی به زبان مادری هر کاربر اینترنت نشان داده می‌شود.

سیستم نام دامنه در اصل برای کار با تعداد کاراکتر محدودی که در زبان انگلیسی استفاده می‌شوند طراحی شده است و انواع کاراکترهای دیگری را که در زبان‌های دیگر نوشته می‌شد نمی‌شد در نام دامنه‌ها استفاده کرد. استاندارد IDN برای حل این مشکل و گسترش آزادی استفاده از زبان‌های مادری در اینترنت توسعه داده شده است. امکان ثبت دامنه‌های فارسی نیز در سیستم جدید نام‌گذاری دامنه‌ها به وجود آمده است.

مزایای ثبت دامنه‌های IDN به زبان فارسی

  • با ثبت یک دامنه‌ی فارسی می‌توانید با زبان مادری وب‌سایت خود را به کاربران‌تان معرفی کنید. کاربر معمولاً در کار با زبان مادری خود راحتی بیش‌تری نسبت به زبان بیگانه احساس خواهد کرد.
  • نام دامنه‌های فارسی جدیدند و ثبت اسامی مورد نظر آسان است. بیش‌تر نام دامنه‌های بامعنی COM. و NET. با الفبای انگلیسی ثبت شده‌اند. اما بیش‌تر نام‌های ساده به زبان فارسی هنوز ثبت نشده‌اند؛ پس راحت‌تر می‌توانید نام دامنه‌ی مورد نظرتان را ثبت کنید.
  • می‌توانید نام خودتان یا شرکت‌تان را با همان املایی که در مکاتبات‌تان به زبان فارسی استفاده می‌کنید ثبت کنید. پیدا کردن وب‌سایت شما با نام فارسی‌اش بسیار راحت‌تر است؛ زیرا همه‌ی کاربران با املای نام دامنه‌ی فارسی شما آشنا هستند اما همان نام را با الفبای انگلیسی یا مثلاً پینگلیش به روش‌های متفاوتی می‌توان تایپ کرد.
  • موتورهای جست‌جو برای کاربرانی که کلمه‌های فارسی را جست‌جو می‌کنند وب‌سایت شما را راحت‌تر پیدا می‌کنند و احتمال آن‌که رتبه‌های بهتری به شما تعلق بگیرد بیش‌تر است.

پسوندهای قابل ثبت به زبان فارسی

هر رجیستری جداگانه درباره‌ی زبان‌هایی که پشتیبانی می‌کند تصمیم می‌گیرد. در حال حاضر امکان ثبت دامنه‌های فارسی با پسوندهای COMو NETفراهم است. هم‌چنین دامنه‌های کاملاً فارسی .ایران نیز توسط IRNIC ثبت می‌شود. این سیستم هنوز در حال گسترش است و احتمالاً در آینده‌ی نزدیک تعداد پسوندهای دامنه‌ای که قابل ثبت به زبان فارسی باشند افزایش پیدا خواهد کرد.

چگونگی نمایش نام دامنه‌ی فارسی در مرورگر

برای ایجاد هماهنگی بین فرمت نام دامنه‌های قدیمی که به فرمت ASCII بودند و نام دامنه‌های IDN که از مجموعه کاراکترهای یونیکد استفاده می‌کنند نام دامنه‌ی بین‌المللی احتیاج به یک معادل سازگار با استاندارد ASCII دارد. اگر پس از وارد کردن نام دامنه‌ی فارسی خود در بعضی مرورگرها به جای نام فارسی با مجموعه‌ای از کاراکترهای غریبه مواجه شدید نگران نشوید. این کاراکترها معادل اسکی (ASCII) نام دامنه‌ی شماست که مرورگر استفاده می‌کند و به آن Punycode گفته می‌شود. به علت جدید بودن سیستم‌های ثبت دامنه IDN ممکن است برای ثبت دامنه فارسی لازم باشد از معادل Punycode آن استفاده کنید. برای به دست آوردن Punycode دامنه‌ی مورد نظرتان کلیک کنید.

کاراکترهای قابل استفاده و مقررات ثبت دامنه‌های فارسی

برای ثبت دامنه‌های فارسی می‌توانید از همه‌ی حرف‌های الفبای فارسی شامل «ء، ؤ، آ، أ، ئ، ه» و رقم‌های ۰ تا ۹، خط تیره و نیم‌فاصله استفاده کنید.

استفاده از فاصله مجاز نیست.

دامنه‌های فارسی نباید با عدد آغاز شوند یا به عدد ختم شوند.

نام دامنه‌های فارسی می‌توانند از ۳ تا ۳۰ کاراکتر باشند.

استفاده از حروف لاتین یا علایم سجاوندی، تنوین و تشدید و ساکن در ثبت دامنه فارسی مجاز نیست و کل کاراکترها باید به زبان فارسی باشند.

استفاده از صفحه کلید عربی برای شما مشکلی ایجاد نمی‌کند زیرا وقتی در هنگام ثبت دامنه زبان فارسی انتخاب شود کاراکترها خود به خود در هنگام ثبت دامنه به فارسی ثبت می‌شوند. با این حال بهتر است از صفحه کلید استاندارد فارسی استفاده کنید.

برای پیش‌گیری از مشکلات ثبت دو دامنه با املای مشابه در زبان‌هایی که از الفبای مشابه استفاده می‌کنند شما با ثبت یک دامنه‌ی فارسی در واقع ۶ دامنه ثبت کرده‌اید که به ظاهر و از لحاظ املا با هم هیچ تفاوتی ندارند ولی هر کدام با مجموعه کاراکترهای یک زبان (مثلاً فارسی، عربی، کردی، اردو و…) ایجاد شده‌اند.

ثبت دامنه های فارسی با وب ثمین

وب ثمین در حال حاضر امکان ثبت دامنه‌های فارسی با پسوندهای COM. و NET. را برای هم‌وطنان ایجاد کرده است. ثبت دامنه‌های فارسی از لحاظ هزینه‌ای هیچ تفاوتی با دامنه‌های دیگر ندارد. وب ثمین می‌کوشد همواره هزینه‌های ثبت دامنه را با توجه به رشد نرخ ارز نسبت به رقبا در پایین‌ترین حد نگه دارد. برای ثبت دامنه‌های فارسی کافی است به صفحه‌ی ثبت دامنه فارسی ما بروید و سفارش خود را ثبت نمایید. در صورت هر گونه مشکلی پشتیبانی ما در خدمت شما خواهد بود.

منبع : سایت طاها دومین

معرفی دامنه‌ی PRO.

دامنه‌های PRO. اولین نوع دامنه‌های سطح بالای عمومی‌اند که مخصوص متخصصان و صاحبان حرفه ایجاد شده‌اند. کلمه‌ی PRO مخفف «Professional» به معنی حرفه‌ای است و لازمه‌ی پبت این دامنه‌ها داشتن مجوز کار است. در ثبت دامنه های PRO محدودیتی از لحاظ نوع حرفه و تخصص وجود ندارد و شما با هر تخصصی که لازم باشد برای آن گواهی حرفه‌ای بگیرید می‌توانید یک دامنه‌ی PRO. ثبت کنید.

در فضای وب اعتماد کردن به افراد ناشناس کاری دشوار است، اما با ثبت دامنه PRO. برای سایت‌تان مشتریان شما و بازدیدکنندگان از سایت‌تان می‌دانند که شما دارای مدرک و گواهی کار معتبر در حوزه‌ی تخصصی خود هستید. هم‌چنین ثبت دامنه PRO به این معنی است که شما در زمینه‌ی کاری خود شهرت مناسبی دارید و البته سوء شهرت ندارید.

مزایای ثبت دامنه های PRO.

همان طور که گفتیم اصلی‌ترین مزیت این دامنه‌ها حرفه‌ای بودن آن‌هاست. به عبارتی با ثبت دامنه‌ی PRO شما پذیرفته‌اید که دارای صلاحیت حرفه‌ای مورد تأیید مراجع قانونی و صنفی مرتبط در کشور محل سکونت خود هستید.

اما مزیت دوم این دامنه‌ها جدید بودن آن‌هاست که باعث می‌شود تعداد زیادی از نام دامنه‌های ساده‌تر با پسوند PRO. آزاد باشند و بر خلاف دامنه‌های مشهورتری مانند COM. شما راحت‌تر بتوانید نام دامنه‌های مورد نظرتان را ثبت کنید.

در نهایت اگر دامنه‌ی COM. و NET. به نام واحد تجاری‌تان ثبت کرده‌اید و به اعتبار کسب و کارتان در فضای آنلاین به شکل ویژه اهمیت می‌دهید بهتر است دامنه‌ی PRO. را نیز به نام خودتان ثبت کنید حتا اگر قصد استفاده از آن را نداشته باشید. همین قدر که خیال‌تان راحت باشد که کس دیگری نمی‌تواند نام دامنه‌ی شما را به نام خود ثبت کند هم کافی است.

واجدان شرایط ثبت دامنه های PRO.

ثبت این دامنه‌ها با دامنه‌ها عمومی دیگر تفاوتی ندارد. اما در هنگام ثبت متقاضی ثبت دامنه باید زمینه‌ی حرفه‌ای خود را مشخص کند. شغلی که شما مشخص می‌کنید می‌تواند در هر حوزه‌ای باشد، تنها لازم است برای اشتغال در آن زمینه مجوز کار داشته باشید.

به شکل رسمی شما در صورتی مجاز به ثبت یک دامنه‌ی PRO. هستید که:

۱- شما به عنوان یک فرد یا واحد حرفه‌ای خدمات و سرویس‌های معینی را عرضه کنید.

۲- از طریق یک مرجع دولتی یا مرجعی که از طرف دولت صاحب صلاحیت شناخته می‌شود کسب و کارتان ثبت شده باشد و دارای مجوز فعالیت باشید.

۳- برای ارایه‌ی خدمات دریافت مجوز از طرف اعضای این مرجع صاحب صلاحیت الزامی باشد.

۴- شما در زمینه‌ی حرفه‌ای خود صاحب حسن شهرت باشید.

در عمل برای ثبت این دامنه‌ها فقط لازم است زمینه‌ی کاری خود را مشخص کنید. اما مرجع ثبت این حق را برای خود محفوظ می‌داند که در صورتی که لازم بداند از شما به عنوان متقاضی ثبت دامنه ارایه‌ی مجوز یا گواهی کارتان را درخواست نماید.

معمولاً به شکل تصادفی برای ثبت تعدادی از دامنه‌ها این گونه مدارک درخواست می‌شود. مثلاً ممکن است با فرستادن یک ایمیل از ثبت کننده درخواست شود تاریخ صدور گواهی کار یا تاریخ انقضای آن یا مرجع صادرکننده‌ی گواهی را مشخص کند یا خود گواهی را  ارسال کند. در صورتی که مدارک لازم برای تأیید دامنه ارسال نگردد فعال بودن دامنه تا زمان ارایه مدارک درخواست شده تعلیق می‌گردد.

مقررات دامنه‌های PRO.

  • نام دامنه‌ی PRO. می‌تواند از ۴ تا ۶۳ کاراکتر باشد.
  • ثبت دامنه‌های ۳کاراکتری مجاز نیست.
  • ثبت دامنه‌های PRO. می‌توانند از یک ساله تا ۱۰ساله باشد، اما تمدید دامنه فقط یک‌ساله ممکن است.
  • پس از انقضای دامنه تا ۴۰ روز دامنه توسط مالک قبلی قابل تمدید است. پس از ان به مدت ۴۰ روز مالک قبلی دامنه می‌تواند با پرداخت جریمه‌ی قابل ملاحظه دامنه‌اش را پس بگیرد. ۵ روز پس از پایان این دوره دامنه برای ثبت عمومی آزاد می‌گردد.
  • دامنه‌های PRO. امکان فعال کردن محرمانگی اطلاعات (Privacy Protection) ندارند. در نتیجه در whois دامنه همیشه مشخصات ثبت کننده قابل مشاهده خواهد بود.
  • نام دامنه‌های سطح سوم PRO. در حال حاضر برای برخی مشاغل تعریف شده است. این دامنه‌ها نیاز به تأیید مدارک دارد.
  • منبع : سایت طاها دومین